Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Succession is een gruwelijk goed geschreven serie

PlusMassih Hutak

Ik ben in de ban van de serie Succession, de serie over de extreem vermogende en invloedrijke Logan Roy en zijn media-imperium Waystar Royco, waar zijn kinderen, drie zoons en een dochter, allemaal op azen. Maar hij vindt ze waardig noch vaardig genoeg om zijn levenswerk aan over te dragen. Wat hem er overigens niet van weerhoudt om zijn nageslacht allerlei opvolgingsbeloften te doen die hij nooit nakomt. Als ze zich dan terecht van hem afkeren, zorgt hij er hoogstpersoonlijk voor dat hun levens zodanig kapot worden gemaakt, dat werken voor hun giftige vader uiteindelijk het beste alternatief lijkt.

Je kunt je afvragen wat er mis is met mij dat ik geniet van een serie die zich zo sadistisch en cynisch laat beschrijven. Let me explain.

Succession raakt me omdat het gruwelijk goed geschreven is. De liefde voor taal klinkt door in elke dialoog. En tegelijkertijd is in de serie niets zo inwisselbaar als taal. Niemand is te vertrouwen, iedereen is problematisch. Aan het begin van de reeks zegt één van de belangrijkste personages, Kendall Roy, letterlijk: “Those are just words. Words are nothing. Just a complicated airflow.

Later zegt iemand tijdens een verhoor: “I don’t at this time recall anything that at that time would have caused me any real concern.

En dit zegt Logan Roy’s oudste zoon Conor tijdens een herdenkingsdienst in de kerk: “Lester was a man. And when a man dies it is sad. All of us will die one day. In this case, it is Lester who has done so.

Deze woorden zijn opzettelijk leeg zodat ze kunnen worden gebruikt op momenten dat communicatie vereist is zonder dat de spreker verantwoordelijk is voor de inhoud, vatte iemand mooi samen in een video-essay op YouTube. Zeg maar het type gebrabbel waar politici en ondernemers hun professie van maken. In het geval van de familie Roy vertegenwoordigt die holle taal ook al het andere waar ze voor (denken te) staan: uiterlijk vertoon, macht, geld, relaties. Ze kennen er zelf veel gewicht aan toe, maar uiteindelijk is het allemaal leeg.

En dan is er nog het acteerwerk. Ook daarin zie je aan alles het plezier van de makers af, zonder dat de acteurs hun personages veroordelen. Dat kan ook niet anders in een serie anno nu, die gaat over een volledig witte, rijke familie die nog onachtzamer omgaat met mensenlevens dan ze omgaan met hun privileges. Het laatste wat de makers willen, is de kijker verplichten om van de karakters te houden. Sterker nog, ze lijken ons naarmate de serie vordert, steeds explicieter te waarschuwen dat we ze moeten wantrouwen.

En toch geef ik om ze. En wil ik op de hoogte blijven. Precies zoals dat gaat met familie. Ik denk dat Succession, vermomd in alle mediaperikelen en rijkdom, uiteindelijk vooral een ode is aan een van de meest ondergewaardeerde fenomenen van onze tijd: overleven binnen een disfunctioneel gezin.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden