Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Straks vieren ze overwinningsfeesten in Moskou en Kiev

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Stel: de nieuwe Russische generaal heeft geluisterd naar de vele podcasts over de oorlog met Oekraïne en zegt tegen Poetin: “Ze beweren allemaal hetzelfde: de Russen kunnen niet winnen en ze kunnen het zich niet permitteren te verliezen.”

Poetin denkt: ze hebben gelijk. Hij vordert zendtijd en als hij voor de microfoon zit, zegt hij: “Groot Russisch volk. Wij hebben de strijd in Oekraïne gewonnen. We hebben de nazi’s verdreven en vanaf nu is Oekraïne weer een deel van Rusland. Hoera!”

“Nepnieuws,” denkt Zelenski in Kiev, “maar wat zij kunnen, kunnen wij ook.”

“Volk van Oekraïne. Wij hebben van de Russen gewonnen. We zijn een sterk land. Het sterkste Europese land zelfs. Hoera!”

In Moskou en Kiev wordt tegelijkertijd feest gevierd. Het zijn vreemde overwinningsfeesten. Je zou kunnen zeggen dat de winnaar verloren heeft en de verliezer gewonnen – die sfeer heeft het voor de buitenstaander.

De feesten maken één ding duidelijk: of je nu nepnieuws of de waarheid verspreidt, het maakt niet uit.

Maar wie wordt de echte winnaar? Wie heeft er straks werkelijk verloren?

Op dit moment kan men niet eens vaststellen wanneer men de winnaar is of de verliezer.Als een van de partijen de wapens heeft neergelegd of een papier heeft ondertekend waarin staat dat hij de verliezer is, zou je de strijd als beslecht kunnen beschouwen.

Maar Zelenski noch Poetin wil onderhandelen. Niemand legt nog de wapens neer. En die wapens van buiten Oekraïne kunnen nog steeds naar de plekken komen waar oorlog wordt gevoerd. Men gaat dus door met de strijd.

Op een dag kun je niemand meer doodmaken omdat er geen mensen meer zijn. Wat heb je dan gewonnen? Dat je leger zich veilig kan terugtrekken? Ben je blij met je overwinning omdat je een cultuur hebt verwoest die nauw verwant is aan de jouwe? Ben je in een overwinningsroes omdat je mag lopen over de verschroeide aarde waar vroeger steden waren? Een wandeling van necropolis naar necropolis, van massagraf naar massagraf.

In Marioepol zitten nu Azovstrijders opgesloten. Die soldaten schijnen echte nazi’s te zijn. Hakenkruizen op de arm, dat soort types. Ze geven zich niet over, vechten zich dood en houden de Russen op, wat weer gunstig is voor de rest van Oekraïne, gunstig voor Zelenski.

Azovnazi’s versus Russenfascisten. Ratten jagen op ratten in de val. Elk einde is bitter.

Soms zou je willen dat het allemaal nepnieuws was.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden