Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Straks komen aan twee kanten soldaten vol haat uit de oorlog

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Steeds vaker hoor ik dat we Poetin een ontsnappingsroute moeten bieden. ‘Als hij de Donbas heeft, heeft hij min of meer zijn gezicht gered en kunnen de onderhandelingen beginnen.’

Waarom moet hij zijn gezicht redden?

Waarom moet Oekraïne genoegen nemen met een hap uit z’n land?

Poetin is een misdadiger, een zieke schoft die zelf nazistische ideeën heeft. Waarom moet je hem dan enigszins ter wille zijn? Om te voorkomen dat er nog meer doden vallen?

Als Zelenski zou smeken: ‘Stop met deze oorlog! Alsjeblieft. Je krijgt wat je hebben wilt.’ Dan zou je kunnen overwegen om Poetin zijn zin te geven. Maar de Oekraïners willen wapens, doorvechten, veroverde gebieden heroveren. De vele vernederingen ongedaan maken, de omgekomen mannen, vrouwen en kinderen wreken. Daar hebben ze levens voor over. En Rusland wil land erbij, daar hebben de Russen ook levens voor over. Als de aarde een kop zou zijn, is deze oorlog een herseninfarct.

Poetin wil geen ontsnappingsroute. Die wil doorknokken. Hij kan een vernedering niet aan. Als hij vernederd wordt, worden zijn generaals dat ook. Dan is alles voor niets geweest: imagine, there’s no heaven… Daarbij komt dat hij meent gelijk te hebben. Zijn opvattingen zijn het resultaat van leugens, angst, paranoia, religieus idealisme, plus een kliek papegaaien die men oligarchen noemt en eveneens doodsbang zijn.

Oekraïne moet deze oorlog winnen.

Maar het staat er niet goed voor. Gestaag wint Rusland terrein in de Donbas. Oekraïne boekt wel hier en daar succesjes, maar te weinig. Het is duidelijk: Zelenski heeft zwaardere wapens nodig.

Gisteren wandelde ik met de hond langs het strand en dacht ik aan haat. Ik zal niet ontkennen dat ik mensen heb gehaat. Het ging meestal om liefdesperikelen. Wie ik haatte, is nu dood. De onderwerpen waarom ik ze haatte, zijn nu ook dood. Soms zie ik nog wel eens iemand aan wie ik een rothekel heb met een rollator door de Van Baerlestraat lopen. En op een bankje in het Vondelpark zag ik laatst een kwijlende collega die mij destijds het leven zuur wilde maken. Niets wordt zo snel zinloos als haat. Haten wij nog Duitsers? Haat ik Japanners? Ik denk ook niet dat die Russische jongens Oekraïners haten. Haten wij Russen of Oekraïners? Waar haat is, is verdriet dichtbij. Mijn ouders haatten, het verdronk hun woorden in de bittere tranen.

Straks strompelen aan beide zijden soldaten uit de oorlog: zij haten.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden