Beeld Artur Krynicki

Straks, in de straten van Amerika. Opgelucht naar elkaar lachen

PlusBabs Gons

Opeens ziet de toekomst er anders uit. Voor het eerst sinds lange tijd kwamen weer beelden boven van een hoopvol en strijdvaardig Amerika. Van een geliefd land van mijn vader. Van een Amerika waar ik graag weer een keer naartoe wil, maar vooral waar ik mijn zoon mee naartoe wil nemen.

In de afgelopen vier jaar heb ik geen moment gedacht dat ik hem het land waar zijn groot­vader vandaan komt, wilde laten zien. Al ­meteen na de voorlaatste verkiezingen baalde ik enorm dat ik niet eerder was gegaan.

Mijn zus was een jaar ervoor nog met haar kinderen naar familie in Texas gereisd. Ik had te lang gewacht. Nu kon het voorlopig niet meer, het land lag er zo onaantrekkelijk en onrustig bij. Een land in ademnood.

Maar sinds een paar dagen droom ik weer. Hoe ik mijn zoon meeneem naar de verschillende buurten in Houston, waar hij kennis kan maken met achterneven en achternichten. Naar het huis waar zijn opa is opgegroeid, de kerk waar zijn overgrootopa zong in een ­gospelkoor. Dan zullen we naar Palestine, Texas, trekken, het plaatsje waar de familie ­lange tijd land bezat. Ik zal hem vertellen over de 40 acres and a mule, de ruim 16 hectare land en een ezel die vrijgemaakte tot slaaf gemaakten werden beloofd als herstel­betaling na de afschaffing van de slavernij, maar waar vrijwel nooit iets van is terecht­gekomen.

Dan rijden we via Louisiana, Alabama en Georgia naar Florida, waar de jongste broer van opa net buiten Orlando woont. We zullen ons vergapen aan de lange highways, de enorme rivieren, het steeds veranderende landschap.

Ik laat hem zien wat een cul-de-sac is en hoe je daar rustig rondjes kunt skaten. Dat je soms even moet stoppen op de weg, omdat een alligator oversteekt, net als die keer jaren geleden, toen ik naar het huis van mijn oom reed. Om één uur ’s nachts neem ik hem mee naar de supermarkt en hij zal zijn ogen uitkijken, zoveel ­soorten chips heeft hij nog nooit gezien.

In oktober 2001 landde ik in New York. Een slechter moment had ik niet kunnen kiezen, maar het ticket was al gekocht. Ik logeerde de eerste dagen vlak bij Ground Zero, waar uiteraard een zeer bedrukte sfeer hing. Ik herinner me hoe ontzettend vriendelijk iedereen op straat was. Mensen hielpen elkaar, lachten naar elkaar, zo van: we hebben dit overleefd!

Zo stel ik het me straks ook voor in de straten van Amerika. Opgelucht naar elkaar lachen, zo van: we hebben deze jaren overleefd. Oké, het is misschien een nipte meerderheid die lacht. Op de enorme puinhopen. Want natuurlijk begint het pas, het grote herstellen, de weder­opbouw. Maar zolang er hoop gloort, is dit al meer het grootvaderland dat ik mijn zoon wil laten zien.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden