Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Stoppen met klagen als je het eigenlijk goed hebt

PlusRoos Schlikker

Hé jochie met je zwembadhaar.

Een tijd geleden schreef ik over je. Ik kende je van zwemles waar je met mijn zoon schaterend de piemeldans deed. Tot je moeder binnenkwam en je kleintjes op een bankje zeeg. Waarna ze jou toebeet: “Rotkind!” en ze je zowat aan je haren uit de kleedkamer trok. Elke week weer. Nog jaren twijfelde ik of ik iets voor jou had kunnen doen.

Hé jochie met je zwembadhaar. Ik moet steeds aan je denken. Eigenlijk wilde ik hier een optimistisch stukje schrijven. Want de lockdown duurt lang, maar ik zie veel klagers die het stiekem goed hebben. Sterker: deze week was ik zelf zo’n type. Ik heb werk, een fijne man, twee kinderen die ik graag zie. Toch mopperde ik. Dat ik moet schrijven en lesgeven tegelijk. Dat ik takkevroeg in klassenzooms zit en uiteraard de camera aan staat als ik me in slaapshirt met inkijk tot mijn navel, bevouwd gezicht en windhooshaar over het rekenboek van mijn hartenlapje buig (“Eh sorry. Goedemorgen juf. En de rest van de klas. Én alle ouders.”). Dat ik vrees dat ik binnenkort plotsklaps de vader van Floris in zijn blote sjors door het beeld zie sjokken. Leg dan nog maar eens rustig uit wat ’t kofschip is. Wat overigens tegenwoordig ’t sexy fokschaap heet, maar dit terzijde.

Hé jochie met je zwembadhaar. Ik somberde de dagen door. Tot ik begreep dat stam-plus-t niet is wat wij onze kinderen moeten bijbrengen. Er groeit een generatie op die leert wat teleurstellingen zijn. Die ontdekt dat je je soms verheugt op dingen die niet doorgaan. Dat geen hond daar iets aan kan doen. Veerkracht is de grootste les, dacht ik vroom.

Maar weet je, jochie met je zwembadhaar. Dat je veerkracht moet ontwikkelen, is natuurlijk een luxe. Deze week becijferde het Instituut Pedagogische Wetenschappen van de Universiteit van Leiden dat bijna 40.000 kinderen tijdens de eerste lockdown te maken hadden met kindermishandeling. Dat is 25.000 meer dan in dezelfde lockdownvrije periode in 2017. Veertien per duizend jongetjes en meisjes. Die geslagen worden, geslagen zien worden, emotioneel verwaarloosd zijn.

Ook die kinderen zitten weer vast. Omdat bedrijven de veerkracht missen om te schakelen. Omdat de overheid de ballen mist ze te dwingen. Omdat het onmogelijk schijnt kantoren te sluiten. Daarom zijn de scholen dichtgeknald. Zodat ouders wel thuis moeten zijn. Maar daar is niet iedereen bij gebaat. Want te veel kinderen vangen klappen op. En al gaan over een tijdje scholen misschien weer open, elke tik is er één te veel. Elke tik vraagt veerkracht die niemand hoeft te hebben.

Deze kinderen zijn de reden te stoppen met klagen als je het eigenlijk goed hebt. Het doet er niet toe dat de dagen januarisomber zijn. Dat we geen zin hebben in ’t sexy fokschaap. Of in de sjors van de papa van Floris. Ik houd op met mekkeren. Ik stel alleen nog een vraag. De ene vraag die ertoe doet: ‘Hé jochie met je zwembadhaar. Hoe gaat het nu met jou?’

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden