Ashgan El-Hamus.Beeld Sjoukje Bierma

Stop met het bevlekken van onze 10-jarige meisjesbreinen

PlusAshgan El-Hamus

Vorige week schreef Theodor Holman in zijn column in Het Parool dat hij heus wel voor de emancipatie van de vrouw is, maar dat hij zich wel afvroeg wie er tegenwoordig dan in godsnaam de kinderen moet opvoeden. Volgens Holman zou de emancipatie van de vrouw ­geleid hebben tot een gezagscrisis in de moeder-zoon­verhouding. Kortom: moeders, hou die zonen eens ­onder de duim, in plaats van te pas en te onpas naar die drukke baan van je te rennen!

Ik heb het feit dat ik films kan maken volledig te danken aan vrouwen die mij voorgingen. Vrouwen in een glanzend harnas, waarin ze gestreden en geleden hebben om ons te krijgen waar we nu zijn: geen vrouwen als barende, onderdanige wezens, zonder baan of zeggenschap, maar vrouwen als precies dat wat ze zijn: mannen met een vagina, die er goed uitzien in een harnas.

Dankzij deze vrouwen kan ik over een maand een ­korte film over menstruatie presenteren, kan ik naar het scherm wijzen en zeggen: “Kijk, dat is menstruatiebloed op je scherm, mooi hè?” Want zo ver zijn we inmiddels. Voor de film castte ik een meisje van tien.

De eerste keer dat ik haar vertelde waar de film over ging, kromp ze zowat ineen van schaamte en ongemak.

De tweede keer dat ik haar zag, had het ineenduiken plaatsgemaakt voor een voorzichtige nieuwsgierigheid: er werden vragen gesteld, waar ik antwoord op gaf, maar nog steeds konden we het er niet te lang over hebben, want dan werd er weer ineengedoken. Tot ik het langzaam maar zeker zag gebeuren: de kromme schouders maakten meer en meer plaats voor een open vizier. Hoe meer zij erachter kwam dat het helemaal zo gek nog niet is, dat hele vrouw zijn, hoe meer ik erachter kwam dat zij de reden is dat ik films maak, of überhaupt dingen opschrijf. Zij en elk ander 10-jarig meisje.

Want een meisje wordt een vrouw en hoort te weten wat dat betekent. Namelijk dat ze precies alles kan ­worden wat zij wil, op elk moment dat zij dat wil. Zwanger, maar net zo goed voor altijd kinderloos. Het betekent dat ze haar harnas kan uittrekken, maar net zo snel weer aan, als dat nodig is. Dat ze de wereld kan laten weten wie zij is, op elk ongevraagd moment van de dag. Dat ze zwanger kan doorwerken tot de eerste wee door haar lijf trekt en net zo hard terug kan rennen naar dat werk op het moment dat haar kind nog geen ‘boe’ of ‘bah’ kan zeggen. Of voor altijd thuisblijft, niet omdat dat van haar wordt verwacht, maar omdat thuis is waar ze wil zijn. Het betekent dat ze, waar ze ook is, nergens ineen hoeft te krimpen. Want het mooie is: niets maakt haar een mindere moeder, niets maakt haar een mindere vrouw. Als het haar ook maar iets maakt, maakt het haar meer.

Het is 2020 en vrouwen in gebutste harnassen hebben op de meeste plekken allang plaatsgemaakt voor glanzende mannen die zonen, dochters en alles ertussenin opvoeden. Ik hoop straks een glunderend meisje naast me te hebben in een bioscoopzaal, die het de normaalste zaak van de wereld vindt dat ze niet in haar eentje alle zonen van de wereld hoeft op te voeden.

Laten we stoppen met het bevlekken van onze 10-jarige meisjesbreinen, ze zijn te mooi.

a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden