Opinie

‘Stop in vredesnaam met het voeden van schaamte over abortus’

36 jaar na de invoering van de abortuswet kunnen we het, dankzij de lobby van zogenaamde prolifegroeperingen, nog steeds niet fatsoenlijk over abortus hebben. Dat schrijft Jill Mathon in deze lezersbrief. ‘Laten we in vredesnaam stoppen met het voeden van schaamte en schuld en kiezen voor liefde en compassie.’

De Dolle Mina's eisten tijdens demonstraties, zoals deze in 1970, onder meer legalisering van abortus en het opnemen van de pil in het ziekenfonds.Beeld Nationaal Archief , Anefo

Toen ik zes jaar geleden op de EO-jongerendag was, maakte ik kennis met mensen die tegen abortus zijn. Ze duwden me een plastic minibaby in de hand met de woorden: “Dit is wat je weg laat halen, alles zit erop en eraan.”

Een gevoel van schuld en angst voor zwangerschap bekroop me. Wat voelde ik me een gezegend mens dat ik nooit echt met dat gevoel had hoeven omgaan, mijn omgeving evenmin. Tenminste, dat dacht ik. Want 36 jaar na de invoering van de abortuswet kunnen we het er, dankzij de lobby van zogenaamde prolifegroeperingen, nog steeds niet echt over hebben. Sterker nog: dezelfde types scanderen wekelijks haatdragende leuzen naar mensen die een abortuskliniek binnengaan.

Datzelfde clubje viert op dit moment De Week van het Leven. Het dieptepunt vindt aanstaande zaterdag plaats: De Mars van het Leven. Tijdens dit onlineprotest roept de actiegroep ertoe op positieve prolifeboodschappen te verspreiden. De sprekers op het programma zijn voornamelijk mannen. Onder anderen SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij en Don Ceder van de ChristenUnie doen hun zegje over iets waar zij in beginsel geen zegje over zouden moeten doen: de baarmoeder.

Voor iedereen mét baarmoeder zijn op de website spijtverhalen te lezen. En ook aan de kids is gedacht in de vorm van een kleurplaat met teksten als: ‘Open je ogen voor het ongeboren kind.’ Het inpraten van een eenzijdig negatief narratief over schuld, schaamte, spijt en rouw kan immers niet vroeg genoeg beginnen.

Wat misschien nog het meest problematisch is, is hoe de boodschap van De Week van het Leven op slinkse wijze wordt verspreid via landelijke media en in het Ster-blok. ‘We vragen aandacht voor betere hulp aan vrouwen die onbedoeld zwanger zijn én voor hun ongeboren kindje,’ zo luidt de boodschap. En: ‘We willen op een positieve manier het gesprek voeren.’

Buiten het feit dat alle onbedoeld zwangeren worden weggezet als hulpeloze slachtoffers, is het enige gesprek dat gevoerd kan worden dat over het uitzitten van een zwangerschap. Dit is pro-life in schaapskleren.

Als reactie hierop lanceerde feministisch platform De Bovengrondse de campagne Abortus Redt Levens. Het platform vraagt daarmee ruimte voor een ander verhaal. Het grootste onderzoek ooit naar abortuservaringen, recent uitgevoerd door de Universiteit van Californië, wijst namelijk uit dat opluchting de meest voorkomende emotie is na abortus.

Natuurlijk zijn er ook mensen die het anders beleven, maar laten we in vredesnaam stoppen met het voeden van schaamte en schuld en kiezen voor liefde en compassie. Met ruimte voor elke emotie, elk verhaal en elke keuze – ook die van abortus. Want wat als dat geen optie meer zou zijn?

Jill Mathon, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden