Plus Om de Wereld

Stoom uit de oren, maar Baudet wordt nog groter

In de rubriek 'om de wereld in 800 woorden' één kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Door Max Pam en Paul Brill. Deze week: Politiek en privéleven.

Thierry Baudet in de Tweede Kamer op de dag na Provinciale Statenverkiezingen. Beeld anp

Pam

Met een oorverdovende knal viel de bom van Baudet op het Binnenhof: in één klap werd Forum voor Democratie de grootste partij van ons land. Dat de klap zo heftig zou zijn, kreeg ik pas in de gaten op de avond voor de verkiezingen. Dat was toen een geamuseerde Maurice de Hond zijn peilingen presenteerde aan het verkiezingspanel van De wereld draait door.

Daar zaten ze: Prem, dat zoontje van Bart Chabot, Tom-Jan Meeus en nog zowat deskun­digen die het goed met ons voor hebben. Bij elke suggestie van de opiniepeiler begonnen zij te kreunen en te steunen en kwam de stoom uit hun oren. Toen dacht ik: let op, die Baudet wordt nog veel groter dan zij denken!

DWDD is een machtig televisieprogramma. Wordt je boek daar gepresenteerd, dan ben je zo verzekerd van drie drukken. En een politicus in DWDD kan op extra zetels rekenen. Maar soms kan het ook de andere kant uitwerken en dat zag je gebeuren aan de vooravond van de verkiezingen.

Kampioen van het omgekeerde kompas was dit keer de econome Barbara Baarsma. Ze herhaalde wat ze al een keer eerder had gezegd, namelijk dat wij moeten hopen op het uitsterven van de ouderen, want in dat geval bleven de jongeren over en alleen zij konden de wereld redden. De eerste keer dat ik deze redenering hoorde, dacht ik nog: nou, Barbara, pas maar op dat die ouderen niet hun kont tegen de krib gooien!

Hier moet ik toegeven dat ik, zelf een oudere, enigszins bevooroordeeld ben. Dat komt omdat ik nog niet zo lang geleden mevrouw Baarsma zag in de Beethovenstraat, met haar parelketting en op hoge hakken. Zij kon de vele tassen van dure modewinkels, waar ze zojuist fors had ingeslagen, nauwelijks torsen en bovendien leek het erop alsof ze nog diezelfde dag urenlang bij de kapper en visagist had gezeten.

Aan koopkracht geen gebrek, dacht ik nog - echt een koopkrachtplaatje. Als er iemand tegen haar eigen belang in stemt, is zij het wel. Maar dat ligt natuurlijk anders als jij jarenlang hoort dat de Nederlandse economie aan het boomen is en jij daarvan tenslotte maar 25 euro in je portemonnee terugvindt, terwijl de hele energietransitie er nog vanaf moet.

Ik bedoel maar: Barbara Baarsma zal een uitstekende econoom zijn, die vast al dat gewitwas van haar eigen Rabobank weer in het gareel weet te krijgen, maar van politiek heeft zij - althans volgens mij - totaal geen benul. Dat gevoel bekroop mij toen ik haar zo bezig zag in DWDD van de Vara, waar ooit de rode haan kraaide.

Max Pam

Brill

Amerikaanse toestanden. Hoe vaak hoor je niet een Nederlandse politicus deze woorden uitspreken met de gezichtsuitdrukking van iemand die net een poepluier heeft weggegooid. Amerikaanse toestanden! Daar moeten we ons in Nederland verre van houden.

Omineuze voorbeelden liggen voor het oprapen: miljoenen burgers zonder fatsoenlijke zorgverzekering; verkommerende binnensteden; politieagenten die een zwarte verdachte bij het minste of geringste neerschieten. En tegenwoordig ook: universiteiten die het werk van gerenommeerde auteurs uit het curriculum schrappen omdat een gewaarmerkte minderheid er weleens aanstoot aan zou kunnen nemen.

Inderdaad allemaal hoogst onwenselijke zaken. Maar ik moet bekennen dat ik af en toe ook hevig verlang naar Amerikaanse toestanden, bijvoorbeeld bij het aanschouwen van de tv-debatten in de Nederlandse verkiezingscampagnes.

Bij die debatten is het altijd dringen: als niet alle fractievoorzitters in de Tweede Kamer worden uitgenodigd, dan toch wel een stuk of acht. In anderhalf uur moeten ze paarsgewijs een recordaantal stellingen afwerken. Liever geen redeneringen, want dan verknoei je tijd, er moet binnen dertig seconden worden gescoord. De gespreksleider fungeert hierbij feitelijk alleen als tijdwaarnemer, want doorvragen op een bepaald onderwerp past niet in het format.

Nu heb je in de Amerikaanse (voor)verkiezingsstrijd ook wel een fase waarin er te veel mensen op het podium staan en het debat een aaneenschakeling is van oneliners en afgevangen vliegen.

Ik zou ook niet graag het dure en veel te lang rondreizende Amerikaanse campagnecircus kopiëren. Maar als het erop aankomt - aan het eind van de voorverkiezingen en in de finale van de grote tweestrijd - zijn de debatten veel informatiever en interessanter dan wat we hier krijgen voorgeschoteld.

Denk aan de tv-duels tussen Donald Trump en Hillary Clinton; allebei kunnen ze me gestolen worden, maar hun debatten waren een titanengevecht vergeleken met al die hijgerige sprintjes die de Nederlandse politici moesten trekken.

Toevallig zag ik onlangs de beelden van een door CNN uitgezonden town hall meeting met Pete Buttigieg, een nog tamelijk obscure kandidaat voor de Democratische nominatie. De 37-jarige Buttigieg is burgemeester van een middelgrote stad in Indiana en alleen al vanwege zijn onuitsprekelijke naam - waarvan zelfs de fonetische weergave (Boot-edge-edge) de tong zwaar op de proef stelt - zal hij de race niet winnen.

Maar een uur lang beantwoordde Mayor Pete, zoals hij zich gemakshalve noemt, de meest uiteenlopende vragen, eloquent en met overtuiging. Het geheel werd bekwaam geleid door een kritische moderator. Een levendige uitzending waar de geïnteresseerde kijker wijzer van werd. Toen dacht ik: een hoeraatje voor Amerikaanse toestanden.

Paul Brill

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden