null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Stel je eens voor dat die periode je wordt ontnomen

PlusJohan Fretz

In het coronadebat in de Tweede Kamer hield GroenLinksleider Jesse Klaver een overtuigend betoog over de psychische schade die momenteel wordt aangericht bij met name jongeren. Natuurlijk werd hij meteen getrakteerd op de woede van mensen die vonden dat hij nu meeging op de golf van complotdenkers. Onzin. Dat was juist wat Klaver nadrukkelijk niet deed. Hij agendeerde beheerst en genuanceerd een belangrijk thema, zonder het kabinet goedkoop aan te vallen. Hij gaf domweg aan hoe bizar het is dat er in de Kamer al een week eindeloos werd gediscussieerd over één maatregel (de avondklok), in plaats van de focus te verleggen naar een grondigere maatschappelijke analyse.

Het blijft verbazingwekkend hoe weinig het in dit land wordt gewaardeerd als een politicus eens uitzoomt. Dan wordt hij door pers en het grote publiek meteen weggezet als een paria die de regels van het spel ondermijnt. Liever laaft men zich avondenlang aan holle talkshows, waarin een burgemeester nog maar eens wordt gevraagd: ‘Die avondklok, wat vind u er zelf van?’ De intellectuele armoede is grenzeloos.

Ondertussen wordt het agenderen van de mentale schade bij jonge mensen voortdurend weggezet als aanstellerij en worden ongehoorzame jongeren, die de grenzen van de regels opzoeken, fel bekritiseerd. Dat heeft me vanaf het begin van de crisis al verbaasd. Herinnert niemand zich meer hoe het was om 17 of 21 te zijn? Je bent in de bloei van je leven. Elk jaar duurt een kleine eeuwigheid, omdat het zo’n allesbepalende, vormende tijd is, waarin je in een enkele maand soms een grotere persoonlijke ontwikkeling doormaakt, dan in de vijf jaar na je dertigste.

Stel je eens voor dat die periode je wordt ontnomen. Dat je gouden jaren van je leven ziet verpieteren. Dat je de hormonale explosies in je lijf moet temmen, terwijl je hunkert naar nabijheid, avontuur, intimiteit en zindering. Hoe kun je dan boos zijn op al die jonge mensen, voor wie het verkennen en ontdekken van grenzen juist de kern vormt van het bestaan? Hoe kun je boos worden op een politicus die, terwijl hij bereid blijft harde maatregelen te steunen, een stem geeft aan al die jongeren die in deze tijd steeds angstiger en depressiever worden?

Het betoog van Klaver was een verademing. Wie er goed naar luisterde, hoorde geen ondermijning van een collectieve crisisaanpak, maar een dringende oproep tot meer erkenning voor een groep mensen die ongenadig hard wordt geraakt, maar vaak slechts betuttelend en bestraffend wordt toegesproken.

Het wordt hoog tijd dat er in ons publieke debat meer aandacht voor hen komt. Dat er wat verder wordt gekeken dan het dagelijkse aantal besmettingen, of de nieuwste ‘fittie’ tussen Diederik Gommers en Ernst Kuipers, die met de dag meer in zichzelf gaan geloven.

Doen we dit niet en blijven we elke vorm van kritische bevraging bij voorbaat afschilderen als wappiewaanzin, dan drijven we veel mensen juist in de armen van feitenvrije opportunisten, die het sentiment van anticorona­beleid enkel gretig omarmen ter meerdere glorie van zichzelf. 

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden