Opinie

'Stad nog altijd vol obstakels voor mensen met een beperking'

De gemeente Amsterdam moet inclusiever, stelt gemeenteraadslid Nenita la Rose die zich door een ervaringsdeskundige in een rolstoel door de stad liet voeren.

Voor rolstoel­gebruikers zit de stad vol vermijdbare hindernissen Beeld Shutterstock

Ze is opgeleid als danseres en danspedagoog, maar ze zal nooit meer dansen. Acht jaar geleden moesten vanwege een virusinfectie haar onderbenen en haar linkeronderarm worden geamputeerd.

Carla Vriesde is nu ervaringsdeskundige bij MEE NL, die ons als maatjes bijeen bracht. De coöperatie MEE NL zet zich in voor een inclusieve samenleving waaraan mensen met een beperking volwaardig en op eigen kracht kunnen deelnemen.

Samen verkennen wij Carla's dagelijkse leefomgeving. In haar rolstoel en met hulphond Troy aangelijnd aan haar zijde blijkt dat op eigen kracht meedoen niet zo eenvoudig. Wat voor mij een wandeling is, is voor Carla een tocht met de ogen permanent gericht op de stoep.

Overal ervaart zij vermijdbare hindernissen en obstakels. "Je moet die echt tijdig zien en vooruit denken om ongelukken te voorkomen," zegt Carla, terwijl ze naar een verlaagde stoep zoekt om de straat over te steken.

Aan de overkant stuiten we op een stoep die voor haar rolstoel veel te hoog is. Carla kan niet van de rijbaan af. Achter ons raast het verkeer voorbij.

Als we de ophaalplek voor huisvuil passeren, waar de containers overlopen en flessen naast de glasbak zijn neergegooid, wijst Carla op de glasscherven. Daar moeten wij toch echt langs.

Altijd afhankelijk
Carla vertelt hoe zij onlangs met een lekke band in een verlaten park heeft gestaan. Het lukte niet onmiddellijk familie of vrienden te bereiken. In groeiende paniek had zij ten slotte de politie gebeld. Daar kreeg zij vriendelijk maar gedecideerd te horen dat de politie voor dit soort calamiteiten niet uitrukt. Pas na uren kwam er hulp.

"Hoezeer je ook met je beperking zelfstandig wilt zijn en de regie wilt houden, je blijft afhankelijk van het gedrag van anderen," zegt Carla. "Want veel dingen zijn vermijdbaar. Rommel op de stoep kan voor mensen met een beperking levensbedreigend zijn."

Bij MEE NL weet men door de ervaringen van mensen als Carla dat meedoen in de openbare ruimte een dagelijkse strijd is, met als gevolg dat mensen met een beperking vaak thuis blijven en in een isolement raken. Ik realiseer mij als gemeenteraadslid hoe Amsterdam, ondanks al onze goede bedoelingen, nog steeds tekort schiet in het ideaal van de inclusieve stad.

Weerbarstige praktijk
Meedoen is een mensenrecht. En wij willen als stad een gemeenschap zijn waarin Carla vooral op haar mens-zijn wordt beoordeeld en niet op haar beperking. En nu de praktijk nog.

Problemen in de openbare ruimte voor mensen in een rolstoel, maar ook voor blinden en voor mensen met kinderwagens en ouderen, zijn er om op te lossen. In onze inclusieve stad mag daar nimmer gebrek aan aandacht of middelen voor zijn. Niet bij de burgers en niet bij het stadsbestuur.

Ons rondje door Carla's leefwereld zit erop. Bij ons afscheid vertrouwt Carla mij toe hoezeer zij ernaar uitziet om weer een eigen dans te choreograferen voor uitvoering op een podium.

Als wij als Amsterdammers leren hoe het is om door de ogen van Carla te kijken, dragen wij bij aan de zorgzame en inclusieve samenleving die wij zo graag willen zijn.

Nenita la Rose, gemeenteraadslid voor de PvdA in Amsterdam
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden