Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Sprookjes bestaan niet, dat zien we bij Harry en Meghan

Plus

Over het algemeen heb ik weinig medelijden met royals. Ja, het is tragisch om op je 72ste nog altijd troonopvolger te zijn en het leven in een gouden kooi valt vast niet mee, maar het is toch weer net wat anders dan door de Belastingdienst als fraudeur te worden gemarkeerd, je huis te moeten verkopen om een operatie te bekostigen of te wonen in een Londense sociale huurflat die afbrandt als gevolg van slecht onderhoud.

Harry en Meghan waren een geval apart. Hun keuze om het Britse koningshuis te verlaten, heb ik altijd volledig begrepen en toegejuicht. De vernederingen waren ongehoord. Al sinds het begin van hun relatie werd Meghan door de Britse tabloids op een ongekend geniepige, vuile manier behandeld. Veel seksisme, vermengd met wat Harry ‘raciale ondertonen’ noemde, en dat was nog zacht uitgedrukt.

Online kun je talloze pijnlijke fotocollages vinden, waarop te zien is hoe anders Meghan werd behandeld dan prinses Kate, de vrouw van prins William. Dan zie je links een foto van een hoogzwangere Kate met haar hand op haar buik, met de kop: ‘Zwangere Kate wrijft teder over haar babybuik, tijdens haar koninklijke verplichtingen’. En rechts een foto van een hoogzwangere Meghan, in dezelfde krant, ook met haar hand op haar buik. Maar dan staat erbij: ‘Waarom kan Meghan Markle haar handen niet van haar babybuik houden? Experts tackelen deze vraag waar iedereen het over heeft: is het trots, ijdelheid, toneelspel?’ Iedereen die kon nadenken wist waarvan hier sprake was: daar is een woord voor.

Toch heb ik na het vertrek van Meghan en Harry eerder medeleven gevoeld dan medelijden. Ze sloten lucratieve deals met Netflix, hingen rond met de Obama’s: we hoefden ons geloof ik niet al te veel zorgen over het stel te maken.

Maar het interview met Oprah Winfrey trof me evengoed. Ook na het lot van Diana blijkt praten over je mentale gezondheid binnen het Britse koningshuis in de taboesfeer te zijn blijven hangen. Hulp zoeken werd ontmoedigd. Maar het schokkendst was natuurlijk de onthulling dat er binnen de koninklijke familie tijdens Meghans zwangerschap zorgen waren geuit over de mogelijke huidskleur van hun kind.

Ik dacht terug aan hun kerkelijk huwelijk. Een groots, klassiek schouwspel van eeuwenoude tradities. Opeens stond daar, midden in die aartsconservatieve ceremonie, een zwarte bisschop op de kansel, met pretoogjes: Michael Curry. En hij begon te preken, zoals alleen zwarte priesters dat doen. Hij citeerde Martin Luther King: “Love is the only way. There’s power, power in love. There is something right about it.” Met dit huwelijk, tussen de Britse prins en zijn verloofde van dubbelbloed werden geen heilige huisjes gesloopt, maar hele kathedralen.

Alleen sprookjes bestaan niet. De belofte van de nieuwe wereld botste op de weerstand van de oude. Op zorgen over de huidskleur van de baby. Triest, maar helaas voor velen niet verrassend. Het statement van het koningshuis na het interview met Harry en Meghan was empathisch en deemoedig, maar één stukje was veelzeggend: ‘Sommige herinneringen kunnen van elkaar verschillen’. In dat zinnetje lag alles besloten, Meghans hele verdriet. Voor de goede verstaander.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden