Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki

Spreek voortaan niet van bruggen maar van ponten

Plus Massih Hutak

Ik ben op de Hogeschool van Amsterdam om te spreken op Brandende Kwesties. Het event is georganiseerd door studenten, die een voortreffelijke prestatie hebben geleverd: gasten, podium-, licht- en geluidstechniek, aankleding en communicatie. We zitten boven in het gebouw, mooie Kohn­stammhuis, van waaruit ik een lichtgrijze wolk zie hangen boven de stad en opnieuw besef waarom zulke bijeenkomsten belangrijk zijn.

Het thema van de avond is namelijk de identiteit van Amsterdam. En de rol van superdiversiteit daarin.

We starten met een keynote over wat die laatste term precies betekent. Het belangrijkste punt, voor mij althans, is dat het woord ‘super’ vaak ten onrechte wordt geassocieerd met ‘fantastisch’. Terwijl ‘super’ in deze context betekent ‘complex’. Hoe verhouden Amsterdammers zich de komende jaren tot de supercomplexe samenstelling van onze stad? En bovenal: hoe gaan bestaande machtige instituten in de stad, zoals de HvA, met aan het roer vaak witte mannen van middelbare leeftijd en een studentenbestand dat diverser is dan ooit, hiermee om?

Een andere bekende maar vooralsnog belangrijke conclusie uit de openingspresentatie was dat Amsterdam, net als veel andere grote steden in Europa, een zogenaamde majority minority-stad is. Oftewel, er is hier niet één dominante (etnische) groep meer. Ik luister met bewondering naar de spreker en vooral naar haar verhalen over de zeer succesvolle tweede generatie Marokkaanse-Nederlanders die veel te weinig aandacht en credit krijgen. En hoe zij symbool staan voor de komende generaties. Ik kan het niet anders noemen dan inspirerend. Maar toch wringt het bij mij.

In de eerste plaats omdat, ik geef toe dat het een detail is, maar woorden hebben kracht, dus: spreek voortaan alsjeblieft niet van ‘bruggen’ als je spreekt over mensen die een verbindende rol kunnen vervullen of die al vervullen in de maatschappij. Ik snap de beeldspraak. maar bruggen zijn statische dingen. Verbinden gaat per definitie om dynamiek en flexibiliteit. Mijn voorstel: laten we voortaan spreken van ponten.

Daarnaast beklemt het mij dat het al de hele avond gaat over Amsterdam als superdiverse stad en de toekomst die nog veel meer superdiverser is, maar in mijn eigen wijk in Noord trek ik een tegengestelde conclusie: hier dreigt het steeds homogener te worden. Daar waar ik eerst met trots zei, juist door die superdiversiteit, dat Noord de wereld in het klein is, lijkt het tegenwoordig op plekken als de Van der Pekstraat steeds meer op Marqt in het groot.

Als ik eindelijk aan de beurt ben, gooi ik meteen het g-woord erin, want als iets op dit moment de identiteit van Amsterdam bepaalt, is het wel gentrificatie. Omdat in dit fenomeen alle emancipatiestrijden samenkomen waar babyboomers, generatie X, millennials en generatie Z mee te maken hebben. Wat mij betreft moet deze cultuurramp dan ook hoog op de politieke agenda’s van alle Europese en Amerikaanse leiders.

Dus lieve Amsterdammers, wees een pont. En ga stemmen vandaag.

Noordside.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden