Patrick Meershoek Beeld Artur Krynicki

Sorry voor de slavernij: ‘Met pijn in het hart, maar een rustige portemonnee’

Plus Patrick Meershoek

In het jaar 2020 staan bij het slavernijmonument van Erwin de Vries in het Oosterpark de ­wethouder van de stad Amsterdam en de voorzitter van de Vereniging van Naza­ten tegenover elkaar. De ­wethouder is keurig in het pak, de voorzitter draagt een traditioneel gewaad. Er zijn vier cameraploegen aanwezig.

De wethouder schraapt zijn keel en neemt het woord. ­“Namens het bestuur van onze prachtige stad mag ik u excuses aanbieden voor de rol van de stad Amsterdam in de trans-Atlantische slavenhandel en de slavernij. Het spijt ons en het zal niet meer gebeuren.”

De voorzitter knikt vriendelijk. “Dank u voor deze woorden. Uw excuses betekenen veel voor ons. We hebben er lang op moeten wachten. Om precies te zijn: 157 jaar. Maar we zijn verheugd dat het er toch nog van gekomen is. Beter laat dan nooit.”

“Ook daarvoor sorry,” zegt de wethouder royaal. “Ik moet er wel een kanttekening bij maken. De spijtbetuiging komt niet ­namens de hele gemeenteraad. Er zijn vier fracties die geen ­excuses willen maken.”

De voorzitter kijkt verbaasd. “Niet? Maar hebben zij dan geen wroeging over wat onze voorouders is aangedaan? Al die ­mannen, vrouwen en kinderen die op de plantages te werk zijn gesteld?”

“Deze fracties staan op het standpunt dat het allemaal wel heel lang geleden is. De achterban biedt weinig ruimte voor wroeging. En er is een zekere ­bezorgdheid over mogelijke ­financiële claims van uw kant.”

“Aha, de befaamde Hollandse koopmansgeest,” knikt de voorzitter begripvol. “Die heeft de stad Amsterdam door de ­eeuwen heen geen windeieren gelegd. En u? Bent u niet bang voor claims?”

De wethouder schudt zijn hoofd. “Ik heb het afgelopen jaar mijn beste juristen op de zaak gezet. Zij hebben mij verzekerd dat eventuele claims voor de rechter geen schijn van kans maken. Ik sta hier met pijn in het hart, maar met een rustige portemonnee.”

“Gelukkig maar,” zegt de voorzitter. “Onze voorouders zouden de stad Amsterdam niet op ­kosten hebben willen jagen.”

De schampere ondertoon ­ontgaat de wethouder niet. “De stad staat momenteel voor een reeks grote uitdagingen en ­uitgaven,” haast hij zich te zeggen. “Hele wijken moeten van het gas af, onze kades moeten opgeknapt, er moet een brug over het IJ komen en goede scholen voor de kinderen van de expats.”

“De expats boffen maar met zo’n warm welkom. Onze voorouders waren in zekere zin ook expats. Zij leverden eveneens een belangrijke bijdrage aan de Amsterdamse economie, maar kregen een heel andere behandeling. Geen huizen, geen ­scholen, geen belastingvoordeel.”

De wethouder kijkt op zijn horloge: “Euh, ja, daarvoor heb ik dus net namens de stad mijn ­excuses aangeboden. Dus misschien kunnen we dat nu even laten rusten. Ik zie trouwens dat ik naar een volgende afspraak moet. Wat zegt u ervan, zullen we samen nog snel even op de foto gaan?”

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden