Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Sorry Volt, deze mondige politicus van kleur slaat terug

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

Toen Volt bekendmaakte dat Kamerlid Nilüfer Gündogan voor onbepaalde tijd werd geschorst vanwege ‘grensoverschrijdend gedrag’, gingen bij mij meteen alle alarmbellen af. Mijn vrees werd bevestigd toen Gündogan liet weten niet op de hoogte te zijn gebracht over de aard van de klachten. Absurd. Kafka in de polder.

Niet alleen is de gang van zaken juridisch nogal discutabel – enkel de Kamer zelf heeft het recht om een parlementariër te schorsen – het feit dat de schorsing met zoveel bombarie is aangekondigd, zonder dat Gündogan weet waarom, brengt haar bij voorbaat onherstelbare publieke schade toe. Dat weten ze bij Volt ook. Dit neigt naar doelbewuste karaktermoord.

NRC schrijft: ‘Volgens betrokkenen hebben de klachten vooral te maken met de manier waarop ze zich gedraagt tegen fractiemedewerkers. Gündogan zou bekendstaan om haar woede-uitbarstingen, en om denigrerende opmerkingen tegen ondergeschikten.’ Tja, niet fraai. Een veilig werkklimaat vereist een respectvolle omgang.

Maar wordt er misschien met twee maten gemeten? Ik herinner me een tendentieus artikel dat vorig jaar in aanloop naar de Kamerverkiezingen verscheen, waarin toenmalig Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA) door anonieme bronnen ongemeen hard werd aangevallen.

Aan de andere kant herinner ik me de talloze reconstructies waarin de befaamde driftbuien van onze premier werden besproken. Of die van Diederik Samsom en Maxime Verhagen. Slaande deuren. Tirades. Nooit viel daarin de term: grensoverschrijdend gedrag.

Integendeel, de impliciete, bewonderende boodschap was telkens: ach ja, ze zijn misschien soms grillig, maar dat hoort nu eenmaal bij de briljante mannen die het land runnen.

De allochtone politicus kan zich daarentegen weinig veroorloven. Hij wordt geacht zich een beetje gedeisd te houden: dankbaar en nederig mee te klappen in ruil voor een aai over de bol. Wanneer hij zich grillig opstelt, appelleert hij voor velen, bewust of onbewust, aan een hardnekkig stereotype: dat van de agressieve allochtoon. In het geval van vrouwen van kleur komt daar nog een flinke dosis seksisme bij.

En in deze kwestie speelt nog iets mee: Gündogan wordt veelvuldig bedreigd. Zou Volt beseffen dat zij hierdoor onder hoogspanning staat en dat dit zich wellicht uit in haar gedrag? Beschermen zij haar wel voldoende? Ik betwijfel het, aangezien partijleider Laurens Dassen zich op sociale media niet eens uitsprak tegen de dreiging richting Gündogan, terwijl hij dit bij Sigrid Kaag nadrukkelijk wel deed.

Wat blijft hangen, is het beeld van de zoveelste progressieve partij die een mondige, zelfbewuste politicus van kleur ziet als een blok aan het been, en daarom de eerste de beste gelegenheid om haar kalt te stellen gretig aangrijpt.

Maar helaas voor Volt slaat Gündogan terug: ze vecht haar schorsing aan bij de rechter, eist een rectificatie en schadevergoeding. De tijd dat het allochtoontje als een dociele clown in de maat van de muziek meeloopt om witte redders te voorzien van een aura van diversiteit is definitief voorbij. Wie bij deze constatering rood aanloopt van woede kan ik geruststellen: van deze angry black man pikt u het niet, maar speciaal voor u zal Joris Luyendijk dit over een paar jaar allemaal nog eens vriendelijk herhalen.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden