Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Sorry lijkt wel het nieuwe nationale stopwoordje

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

‘Sorry, maar uw vlucht is vertraagd,” zegt de tamelijk ongeïnteresseerde dame achter de balie van de luchtvaartmaatschappij.

Als ik vraag of ze kan zeggen hoe laat we dan wel vertrekken, weet ze er met zichtbare moeite aan toe te voegen: “Ik zou het niet weten. Ik kan er niks aan doen, sorry.”

Ik vraag vriendelijk of ze misschien iemand kan bellen die mogelijk wel meer informatie heeft. Met een diepe zucht en een duidelijk geïrriteerde oogopslag is ze tot deze uiterste inspanning te bewegen.

Als de telefoon aan de andere kant kennelijk niet onmiddellijk wordt opgenomen, staakt ze haar poging en zegt ze: “Sorry, er is echt niemand die het weet.”

Ik weet eigenlijk niet wat me meer irriteert: de waarschijnlijk urenlange en informatieloze wachttijd die volgt of het totaal niet gemeende tot drie keer toe geuite ‘sorry’.

Er is maar één ding ergerlijker dan mensen of bedrijven die zich niet verontschuldigen als er iets mis gaat en dat is als de excuses overduidelijk niet gemeend zijn. Sorry lijkt wel het nieuwe nationale stopwoordje.

Nederlanders zeggen het minstens tien keer per dag en in Engeland is dat zelfs het dubbele. En dat is dan gemiddeld, want sommige mensen zeggen werkelijk bij alles sorry. Bijvoorbeeld als ze iets willen zeggen in een vergadering of zelfs als iemand anders tegen ze opbotst.

Vrouwen zeggen veel vaker ‘sorry’ dan mannen en volgens psychologen is dat een uiting van minder eigenwaarde. En sommige mensen gebruiken ‘sorry’ als een soort vrijbrief om zich vervolgens lomp te kunnen gedragen, zoals zich met een fiets door een massa mensen op de markt proberen te persen. Ze hebben toch sorry gezegd? Maar dat heeft natuurlijk niets te maken met welgemeende spijt.

Aan oprechte excuses schort het nou juist wél vaak. Wat zouden die verfrissend zijn.

Waarom kon Sigrid Kaag na lang dralen dan toch uiteindelijk sorry zeggen voor wat een vrouwelijke partijmedewerker was aangedaan, maar nam niemand de moeite de dame in kwestie gewoon even op te bellen om te vragen hoe het met haar ging? En waarom vindt de Nederlandse staat het zo moeilijk ruiterlijk excuses te maken over ons slavernijverleden?

De Tweede Kamerfractie van de VVD vreest dat excuses ‘alleen maar polariserend werken in plaats van dat ze het debat verder helpen’. Welk debat? Dat we erkennen dat onze voorouders jarenlang mensen hebben misbruikt? Met echte excuses beken je geen schuld, maar breng je gewoon tot uitdrukking dat je het heel erg vindt wat er is gebeurd. Hoe moeilijk is dat?

In 1976 zong Elton John Sorry seems to be the hardest word Inmiddels is sorry juist een van de makkelijkste, maar helaas betekenisloze woorden geworden. Welgemeende verontschuldigingen blijven echter voor sommige mensen een onneembare horde.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden