Paul VugtsBeeld artur

Sommigen hadden hem liever gekneveld op die achterbank laten zitten

PlusPaul Vugts

Consternatie in de Marnixstraat, zaterdagnacht. Een arrestatieteam bevrijdde een man uit een auto die ’s middags was ontvoerd in Amsterdam-West.

Opgewonden collega’s aan de lijn. Wat is dít?!

Mexicaanse toestanden?

Niet per se.

Ook in Amsterdam zijn tientallen ontvoeringen per jaar. De meeste halen de media niet.

De gijzelaars zijn dan ook geen miljonairs zoals pakweg Freddy Heineken, Gerrit Jan Heijn of Claudia Melchers, wier ontvoeringen het nieuws beheersten.

Het gaat in verreweg de meeste gevallen om criminelen. Wij misdaadjournalisten weten vaak van niets, laat ik eerlijk zijn, en de politie krijgt evenmin alles mee of houdt het stil.

Dat was anders toen zwaar­bewapende criminelen in 2009 een coffeeshophouder uit zijn zaak aan de Churchilllaan sleurden. Pas drieënhalve maand later kwam hij uit de Belgische kelder waarin hij was vastgeketend. Verwilderd, met de boeien nog om de enkels, liet hij bij een tankstation de politie bellen.

Opmerkelijk detail: de ontvoerders stuitten bij Zorgvlied tot hun schrik op de menigte die Ramses Shaffy aan het begraven was.

De ontvoering van de moeder uit een Amsterdamse onder­wereldfamilie trok ook mijn aandacht. Gewapende rivalen van haar zoon haalden haar in 2011 uit huis in Slotervaart. Ze dreigden de vrouw open te snijden, met een stroomstootwapen te bewerken of dood te schieten.

Ze eisten 2,7 miljoen, maar zakten na veel gedelibereer naar 170.000 euro losgeld. Dat bleek toch niet zo’n goed onderhandelingsresultaat toen het geld wel werd opgehaald, maar de moeder niet werd vrijgelaten. De politie kon haar later alsnog ongedeerd uit een busje bevrijden bij de Reeuwijkse Plassen.

De hoofdverdachte pleegde zelfmoord.

Recherchechefs klagen nu en dan bij mij dat ontvoeringen binnen het milieu vreselijk veel mankracht kosten. Er zijn levens in gevaar, al zijn het criminele levens, dus een fors team begint een grote operatie, maar de kring rond het slachtoffer werkt meestal nauwelijks mee.

Eenmaal bevrijd, wil het slachtoffer evenmin snitchen over wat als bedrijfsrisico geldt.

Exemplarisch is de crimineel die uit De Pijp was ontvoerd, maar de mazzel had dat een observatieteam hem al volgde. Hij werd bevrijd uit het busje waar drie man met een pistool en een honkbalknuppel hem in hadden gesleurd. Zijn handen waren op zijn rug gebonden.

Als sleutelgetuige schonk hij de rechtbank slechts zijn diepste minachting. Hij kwam te laat, zakte zuchtend onderuit in de getuigenbank en maalde omstandig zijn kauwgum.

Hij ‘had de verdachten nooit gezien’, al noemde hij ze ‘knettergek’. Was de gijzeling een toneelstukje, zoals zij zeiden? “Ik ben toch niet kinky of zo?!”

Meer had hij niet te melden, dus dat werd driemaal vrijspraak. Sommige rechercheurs hadden hem liever gekneveld op die achterbank laten zitten.

Maar ja, de rechtsstaat.

 Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. 

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden