Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Sociale media zijn manipulatiever dan de meest kwaadaardige nazipropaganda tijdens de Tweede Wereldoorlog

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

In augustus 2008 gebruikte ik voor het eerst Twitter. Ik deed een hele dag lang alsof ik als livedichter was ingehuurd tijdens de landelijke Bodypaintkampioenschappen Zwangere Vrouwen in het gemeentehuis van Middelburg.

Om alles zo echt mogelijk te laten lijken, had ik op internet tientallen foto’s van zwangere vrouwen met een geverfde buik verzameld. Ik had ook foto’s verzameld van de treinstations die ik zou passeren op weg naar Middelburg en foto’s van het gemeentehuis.

Op Twitter deed ik verslag van die dag. Ik zette foto’s van geschilderde buiken online, ik vertelde dat ik heel vriendelijk was ontvangen en dat ik zelf ook een buik had mogen schilderen. Ik liet foto’s zien van willekeurige geschilderde buiken en zette daar dan een tekst onder: ‘Stien Rookers, 7 maanden zwanger, met een kunstwerk van bodypainter Michael Winkelaar op haar schitterende buik.’

Ik heb iemand laten winnen die een enorme draak op de buik van een vrouw had geschilderd. Mijn tekst: ‘De omstreden winnaar, Dr. Evil, won met de buik van Ciska Meesters.’

Niemand twijfelde. Jaren later vroegen mensen mij nog steeds welk gedicht ik had geschreven in Middelburg. Omdat ik de goede foto’s plaatste bij een krankzinnig verhaal geloofde iedereen dat ik een dag lang tussen de blote buiken had zitten werken aan een gedicht.

Nu weet ik dat er helemaal niets is veranderd. Twitter en andere sociale media zijn dagelijks manipulatiever dan de meest kwaadaardige nazipropaganda tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er is echter een groot verschil: iedere zot kan binnen vijf minuten een rel veroorzaken die voor 98 procent zeker die avond in een van de zeven talkshows zal worden besproken door Bekende Nederlanders die inmiddels niemand meer herkent.

Ik zou die weddenschap meteen aan durven gaan. Geef mij een valse naam, geef mij een twitteraccount en morgenavond zitten ze bij Jinek te praten over de man op Twitter die zegt dat wolven in het grensgebied tussen Duitsland en Nederland niet alleen het geluid van een schaap in nood kunnen nabootsen, maar inmiddels ook het geluid van een binnenkomend Whatsappberichtje en het belletje van een magnetron.

‘Theo, bioloog en schrijver van het boek Wolven, hun taal, hun gedrag, wat denk je? Zijn wolven al zo ver?’

Ik zie het met lede ogen aan. Het begon allemaal zo naïef. Lekker een dagje gek doen op Twitter. Maar Dotan en consorten hebben het verpest. Ik denk eraan om op Twitter alleen nog maar verhalen over een zekere Klaas te vertellen. ‘Klaas at een maand lang yoghurt voor Bulgarije. Nu doet iedereen dat.’

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden