Erik Jan Harmens. Beeld Artur Krynicki
Erik Jan Harmens.Beeld Artur Krynicki

Sisyfusarbeid is het: zodra ik klaar ben, kan ik opnieuw beginnen

PlusErik Jan Harmens

Op onze koelkast hangt een uitgeprint Excelsheetje waarop per dag de huishoudelijke taken zijn verdeeld. Op maandag bijvoorbeeld maak ik de wc en badkamer schoon en gaat mijn zoon stofzuigen. Op donderdag zijn de rollen omgedraaid: ik zuigen, mijn zoon het sanitair.

Soms ziet iemand het papiertje hangen en vraagt hij, met op zijn gezicht een moeilijk thuis te brengen glimlach: “Werkt dit? Houden jullie je hieraan?”

Natuurlijk houden we ons eraan, zeg ik dan. Het staat immers op het schema. Zouden we ons er niet aan houden, dan zou het schema er niet hangen.

Een staaltje waterdichte logica, zoals ik ook keurig anderhalve meter afstand in acht neem en ’s avonds na negen uur niet meer de straat op ga. Het zijn regels en de woordenboekdefinitie van regels is: ‘Aanwijzingen waaraan je je moet houden.’ Hou ik me er niet aan, dan zijn regels geen regels meer en wordt het chaos en ik haat chaos.

Koken doen we ook om beurten. We eten op de bank terwijl we naar The Big Bang Theory kijken op Veronica. De serie staat ook zonder reclame op Netflix, maar we kijken liever lineair. Dat zijn we zo gewend en bovendien bieden de commerciële onderbrekingen de kans om samen de dag door te nemen, koffie te zetten of via mijn telefoon achterstallige mail te beantwoorden.

Sheldon, de neuro-atypische hoofdrolspeler uit The Big Bang Theory, móét altijd drie keer op de deur van zijn buurmeisje kloppen. Daarbij noemt hij drie keer haar naam: Klop, klop, klop, “Penny!”, Klop, klop, klop, “Penny!”, Klop, klop, klop, “Penny!”

Op een avond opent ze de deur voor de grap al halverwege dit ritueel. Sheldon is even van zijn stuk, vervolgens klopt hij nog twee keer op de reeds geopende deur. Nut heeft het niet, maar hij haat losse eindjes.

Ik heb iets vergelijkbaars met apps op mijn telefoon. Verschijnt er in de rechterbovenhoek van een icoontje een rood bolletje met een getal erin, dan wil ik dat dat bolletje weggaat. Boven het witte envelopje op mijn scherm cirkelt nu bijvoorbeeld het getal 57, wat betekent dat ik nog 57 mailtjes moet beantwoorden. Vandaag nog, anders is de dag niet af.

Een probleem is dat ik zodra ik een mail beantwoord binnen no time een reactie krijg en die moet ik ook weer beantwoorden. Sisyfusarbeid is het: zodra ik klaar ben, kan ik opnieuw beginnen.

Ik zou mail ook later kunnen beantwoorden, zoals Sheldon ook kan volstaan met één keer op de deur kloppen. Ik hóéf niet meteen te reageren, maar dan zie ik dat rode bolletje met dat getal erin, in de rechterbovenhoek van dat witte envelopje op het scherm van mijn telefoon.

Het is als een spat bloed op een wit overhemd. Ga weg, smeek ik. Ga weg.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden