Column

Sinds vandaag schrijf ik voor het mooiste meisje van de klas

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Het is vier uur in de middag. Ik kom net thuis van school. Op de tafel in de huiskamer staan een pot thee en een schoteltje koekjes. Mijn moeder vraagt hoe mijn dag was. Ik zeg cool. Ze vraagt of ik veel huiswerk heb.

Ik kijk naar mijn overvolle schooltas en ontken de inhoud ervan. Mamma vraagt niet door en wijst naar de koekjes. Ze weet dat als je ergens het antwoord al op weet, je niet per se door hoeft te vragen. Bovendien ziet ze alles in mijn ogen.

Deze moeder kan alle onwaar­heden in het oogwit van haar zoon zien drijven. Ze weet dat ik vanavond, na het eten, een uur huiswerk zal moeten maken. Maar voor nu zijn er alleen koekjes. Voor nu zijn er alleen roomboterkletsmajoors.

Na de thee en koekjes loop ik naar mijn slaapkamer. Omringd door voetbalposters en goed verstopte pornografische lectuur trek ik mijn pantoffels aan. En dan hoor ik de stem van mijn moeder. Ze stelt de vraag die ze iedere werkdag rond de klok van half vijf stelt. "Zou je even kunnen kijken of Het Parool er al ligt?"

Ik loop door het trappenhuis op pandakoppantoffels. Naast de deur van onze onderburen staan zeven lege wijnflessen. In de middelste fles zit nog een restje wijn. Ik drink de fles leeg. Gewoon, tegen de pijn. De pijn die ik vandaag weer voelde, omdat het mooiste meisje van de klas tegen mij zei dat ze onze vriendschap niet op het spel wilde zetten.

Ik wil juist alles op het spel zetten. Ik wil geen vriendschap, ik wil alles. Vrijen op ons sterfbed. Alles. Ruzie maken over hoe veel geld we onze kleinkinderen met Pasen geven. Alles. Ik wil haar billen afvegen als ze zelf niet meer weet dat ze billen heeft.

­Alles. Verzorgen, vernietigen, verzorgen, vereeuwigen.

Na vier trappen afgedaald te zijn, zie ik Het Parool op de mat liggen. De krant ligt er zo verleidelijk bij, dat ik er bijna naast wil gaan liggen. Lepeltje-lepeltje met het nieuws. Kusjes op het papier. De wereld openbaart zich aan mij in de inktvlekken op mijn boxershort.

Sinds afgelopen zaterdag is Het Parool de mooiste krant van de wereld. Vorig jaar, toen de hoofdredacteur mij voor het eerst het vernieuwde Parool liet zien, moest ik wennen. Het blauwe logo was weg. Ik hield van dat blauwe logo, dus verklaarde ik de man die op het punt stond om mij in dienst te nemen voor gek.

Maar hij heeft gelijk gekregen, want sinds vandaag schrijf ik voor het mooiste meisje van de klas. En ze is niet geïnteresseerd in vriendschap, ze wil alles. Ze wil dat ik zo vaak schrijf dat de nagels op mijn vingers geen kans krijgen om te groeien.

Morgenmiddag ga ik theedrinken bij mijn ouders. Er zullen ook koekjes zijn. Naar alle waarschijnlijkheid ­kano's. En als de pot leeg is en de koekjes op zijn, zal ik de stem van mijn moeder horen.

"Zou je even kunnen kijken of Het Parool er al ligt?"

En Het Parool zal er liggen. O, wat zal het er liggen. Zo mooi heeft Het Parool nog nooit op de mat gelegen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden