Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Sinds mijn vaders sterfdag had ik geen pan meer aangeraakt

Plus Natascha van Weezel

Ik loop vier keer langs het groenteschap in de supermarkt en vraag me af of ik doorgaans puntpaprika’s of de rondere variant gebruik. Hoeveel uien heb ik ook­ ­alweer nodig? Ik meen me te herinneren dat ik sugarsnaps prefereer boven peultjes, maar of dat klopt, kan ik niet met zekerheid zeggen.

Vanavond ga ik koken. Dat is op zich niet bijzonder, ware het niet dat ik sinds mijn vaders sterfdag geen pan meer heb aangeraakt. Van het ene op het andere ­moment stopte ik ermee. Alsof ik met een stilzwijgend protest aangaf dat ik weigerde om goed voor mezelf te zorgen.

Natuurlijk heb ik de afgelopen twee maanden wel ­gegeten. Aan het begin van mijn kookprotest was de ­Surinaamse buurttoko favoriet. Elke dag haalde ik een bak bami met spicy tempeh, sajoer lodeh en een kerrie-ei. Die warmde ik thuis op in mijn magnetron. Pas toen een winkelmedewerker na een week of drie vroeg of ik ‘de gebruikelijke’ maaltijd wilde, bedacht ik dat ik misschien iets te vaak Surinaams at.

Gelukkig bood Thuisbezorgd.nl soelaas. Daar had ik keuze uit verschillende restaurants. Een bijkomend voordeel was dat het eten me niet snel zou gaan vervelen. Bovendien hoefde ik niet langer naar buiten. Met een paar simpele muisklikken kon ik genieten van een poké bowl, een stomende kom ramen of een portie ­bibimbap.

Ik begon me te generen toen een van de riders me amicaal begroette: “Hé Natascha, had je weer zin in ­poké vanavond?” Voortaan wisselde ik af tussen Thuisbezorgd, Deliveroo en Uber Eats. Het kostte klauwen vol geld en eerlijk gezegd voelde ik me vaak leeg na zo’n kant-en-klaarmaaltijd. Vanuit ethisch oogpunt vond ik het niet kunnen dat jongeren voor een hongerloontje mijn eten bezorgden, maar daar stond tegenover dat ik niet hoefde af te wassen.

Gisteren was het mijn Deliveroo-dag. Ik bestelde pho bij een Vietnamees eethuisje dat letterlijk één straat bij me vandaan zit. Binnen tien minuten na het online plaatsen van de bestelling werd er aangebeld. Ik liet de bezorger binnen en nam de plastic tas in ontvangst. Hij was doorweekt van de regen en zei: “Chill dat je zo dichtbij woont. Ik hoef nauwelijks om te fietsen en krijg toch betaald voor een extra opdracht.” Ik besloot ter plekke dat ik niet langer wilde leven als een verwende toerist in eigen stad.

Dus vul ik mijn boodschappenmandje nu met verse producten en buig ik me over de vraag of ik puntpaprika’s nodig heb of de rondere variant. Mijn protestactie is voorbij. Zelfs als dat betekent dat ik vanavond moet afwassen.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden