Erik Jan HarmensBeeld Artur Krynicki

Sinds de diagnose is alles veranderd en óók hetzelfde gebleven

PlusErik Jan Harmens

Afgelopen maandag zat ik in een thema-uitzending van het KRO-NCRV-programma De Monitor over autisme. Lopend over het strand met een cameraman voor me en een drone boven me, vertelde ik hoe ik ‘een leven lang heb geworsteld’ en pas vorig jaar de diagnose autismespectrumstoornis kreeg die ik eerlijk gezegd wel wat eerder had willen hebben. 

Na de uitzending waren er lieve reacties van kijkers, waaronder een aanbod om te komen logeren, dat ik beleefd heb geweigerd. Er waren ook mensen die dm’den: ‘JA HÁLLO IK WORSTEL ÓÓK AL MIJN HELE LEVEN!’ Alles in hoofdletters, om de woorden extra kracht bij te zetten. Ik heb geantwoord dat het niet mijn bedoeling is geweest om hun gevecht te ontkennen, maar in dit geval enkel over het mijne sprak.

Luctor et emergo, maar vraag niet hoe, dat was wat ik probeerde via de beeldbuis duidelijk te maken. Sinds de diagnose is alles veranderd en óók hetzelfde gebleven. Ik heb een label, maar mijn familie en vrienden zien nog steeds alleen maar mij. Misschien moet ik dus niks, maar mijn hoofd is zo vol. Ik ben dermate overprikkeld dat het dichtslaan van een autodeur genoeg is om mijn handen tegen mijn oren te drukken. Als ik drie sociale activiteiten in één week in mijn agenda zie staan, wil ik alles verzetten, maar ik heb alles al drie keer verzet, dus laat ik het toch maar doorgaan.

Met een knetterend hoofd is slapen geen sinecure. Iemand wist daar een oplossing voor en leende me een vaporizer met cannabis erin. Hij overhandigde het me in een discreet linnen tasje en bezwoer me dat hij er niemand iets over zou vertellen. Met zijn hand deed hij alsof hij zijn mond op slot draaide. Zijn belofte om te zwijgen had te maken met mijn nering: ik schrijf boeken en maak podcasts over onverdoofd leven. Als bekend wordt dat ik elke avond ape­stoned mijn bed inrol, ben ik niet geloofwaardig meer als vaandeldrager van de beweging der geheelonthouders. Dan kan ik mijn business wel opdoeken.

Stiekem bedwelmen was dus het plan, maar de vaporizer is nooit uit zijn discrete linnen tasje gekomen. Ik heb veel naar het tasje gekeken en overwogen om met mijn hand erin te gaan. Ik heb overwogen mijn lippen om het mondstuk van het apparaat te plaatsen en korte trekjes te nemen tot het licht zou worden in mijn hoofd. Ik verlangde naar die lichtheid, heb ernaar gesnakt. Ik was echter ook bang dat ik als ik ermee zou beginnen, niet meer zou kunnen stoppen met trekjes nemen. Ook was ik bang dat de donkerte die altijd weer op de lichtheid volgt, ondraaglijk zou zijn. 

Weer worstelde ik, wéér ben ik bovengekomen. Ik heb het niet genomen.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden