Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Sigrid Kaag is veranderd in een trotse gifslang

PlusTheodor Holman

Weer zo’n debat in de Tweede Kamer. Ik bedoel: er worden harde woorden gekraakt en harde noten gesproken, of zoiets, en ik raak steeds meer uitgeput door een merkwaardige vorm van wanhoop die vooral ontstaat door ongeloof over wat ik zie en hoor.

Wat hoor en zie ik dan?

Laat ik mij tot minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Zaken beperken. Ik wil eigenlijk niet weer over haar schrijven. Dat heb ik al zo vaak gedaan, maar ze irriteert me.

Het was toch echt zo dat de Volkskrant woensdag als opening van de krant een brisant bericht had dat het kabinet noodoproepen van de ambassade in Kabul had genegeerd.

Je leest zoiets en je denkt dat Kaag nu zal moeten vertrekken. Tegelijkertijd weet je ook dat dat niet gaat gebeuren, vanwege haar verbale acrobatiek die niet zozeer de schoonheid van de taal op het oog heeft, maar onze prachtige spraak verandert in een vorm van elitebargoens.

En inderdaad: je ziet en hoort de minister hooghartig een vogelnestje maken van abstracte, tamelijk langdradige woorden en zinnen waarin vooral de schuld bij anderen wordt gelegd en niet bij haar. Vervolgens krijgen we ook een mea culpa als toetje dat zo onoprecht en hypocriet van toon is dat ze daarin godfather Rutte blijkt te overtreffen.

Toen Kaag aantrad dacht je: goh, sterke vrouw, diplomate, kent de wereld, spreekt haar talen. Maar allengs is zij veranderd in een trotse gifslang. Zij wil, naar eigen zeggen, een vorm van beschaving brengen, maar ze gedraagt zich onbeschaafd. Ook zij liegt. Zij heeft de mores van de Haagse politiek overgenomen. Opgeslorpt als een junk z’n cocaïne.

Ziet niemand dat?

Het lijkt soms of men niet tegen haar durft te ageren.

Gisteren rolden de leugens weer als vierkante wielen uit de leugenfabriek. Ik weet het, u weet het, Kaag en Rutte weten het zelf, maar we kunnen er niets tegen doen. Ze hebben zich vastgeschroefd. Ze hebben de verkiezingen gewonnen.

En zo, omdat je je totaal onthand voelt, begin je te hopen dat Kaag en Rutte weggestuurd worden of zelf tot het inzicht komen dat het beter is te vertrekken. Je weet echter dat het elitebargoens wint. De taal van de nette schurken. Het schijnheilige vocabulaire van de beroepspolitici.

Iedereen heeft de grote kist met scheldwoorden al leeggeschud.

Waar gaat onze onmacht toe leiden?

t.holman@parool.nl

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden