Column

'Serieuzer dan dat. Ik ben babybloedserieus'

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Net onder Toulouse begin ik de discussie. Misschien wil ik haar zo wakker houden. Niemand is ooit in slaap gevallen tijdens het discussiëren. De vermoeidheid uit de ander proberen te lokken met behulp van het moedwillig uitvergroten van elkaars meningsverschillen is ook liefde.

Mijn vrouw is al de hele dag door Frankrijk aan het rijden. Van boven naar beneden. Onze auto is Frankrijk open aan het ritsen.

"Wat betekenen die bordjes nou eigenlijk?" vraag ik.

"Welke bordjes?"

Ik wijs naar de auto voor ons.

"Die Baby on Board-bordjes."

"Er zit dus een baby in die auto."

"Dat begrijp ik, maar waarom worden wij met deze informatie opgezadeld? Moet jij nu je rijstijl aan gaan passen, omdat de mensen voor ons een jaar of twee geleden de onveilige liefde met elkaar hebben bedreven?"

"Ben ik anders gaan rijden dan?"

"Ik weet het niet."

"Jij hebt dan ook geen rijbewijs, James."

"Maar dit is dus precies waarom ik ervoor kies om niet te willen rijden. Mijn hoofd kan dit niet aan. Die bordjes. Moet jij nu voorzichtiger gaan rijden?"

"Nee, maar ik begrijp die bordjes wel."

"Waarom hadden wij dan nooit zo'n bordje toen onze zoon nog een baby was? Waarom zadelden wij de andere weggebruikers niet op met onze vruchtbaarheid? Wij hadden niet zo'n bordje. Hielden we wel echt van hem?"

"Doe normaal!"

"Dit is mijn normaal! En ik vind eigenlijk dat naast zo'n bordje een foto van het desbetreffende kind moet hangen."

"Hoezo?"

"Hoe mooier en schattiger de baby, hoe..."

"Ben je serieus?"

"Bloedserieus. Nee, zelfs nog serieuzer dan dat. Ik ben babybloedserieus."

"Probeer je me weer wakker te houden met het uitkramen van onzin? Superlief hoor, maar ik ben hier echt te moe voor."

"Dan stop ik."

"Echt?"

"Bijna, er schiet me net iets te binnen. Toen onze zoon net geboren was, kregen we ook zo'n bordje van iemand. Weet je dat nog?"

"Nee."

"Ik wel. Jij gooide het bordje weg. Ik weet het weer. Je was bang dat het bordje in een pedomagneet zou veranderen. Of was ik dat? Misschien was ik dat. Ja, dat kan ook."

"Ik beloof dat ik niet in slaap val tijdens het rijden. Ik beloof het! Wil je alsjeblieft je mond houden? Alsjeblieft?"

Ik lach zonder geluid, terwijl mijn vrouw Frankrijk verder openritst.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden