Opinie

'Sekswerkers weten hoe we de problematiek moeten aanpakken'

In het debat over De Wallen wordt er veel teveel over, en niet met sekswerkers gepraat, betogen So Roustayar en Marieke Hermsen. 'Het neerzetten van sekswerkers als hulpeloos is een kwalijke zaak.'

Beeld Marc Driessen

De afgelopen tijd is er nogal wat te doen geweest om de Wallen, de sekswerkers en de ramen. Veel van deze partijen, journalisten en opiniemakers spreken graag óver sekswerkers, maar niet mét sekswerkers. Alsof de sekswerkers opeens niet meer voor zichzelf kunnen praten. Alsof er voor hen besloten is dat ze kwetsbaar, hulpeloos en "niet meer van deze tijd zijn".

Alsof hun werk per definitie objectificerend en anti-feministisch is. Er werd zelfs een vergelijking gemaakt met de #MeToo beweging, een vergelijking die verdacht veel lijkt op het gelijkstellen van sekswerk met aanranding of verkrachting. Kortom: alsof we de afgelopen 50 jaar niet gevochten hebben voor het recht op zelfbeschikking.

Het neerzetten van sekswerkers als hulpeloos en onzelfredzaam is een kwalijke zaak en draagt bij aan stigma's die sekswerkers de das omdoen. En juist feministen moeten zich inzetten voor de rechten van sekswerkers, om ervoor te zorgen dat sekswerkers hun werk zo goed en veilig mogelijk kunnen doen.

Om ervoor te zorgen dat sekswerkers zelf een 'seat at the table' krijgen als het om beleid gaat dat hen treft. En precies om die reden hebben wij een motie ingediend om te eisen dat belangenvereniging Proud structureel betrokken wordt wanneer het om sekswerkbeleid gaat.

Legaliseren en decriminaliseren
Voordat we verder gaan: Natuurlijk is het belangrijk om een onderscheid te blijven maken tussen de vergunde en onvergunde branche. Wij spreken ons hard uit tegen de onvergunde branche, en dus ook tegen mensenhandel. Maar wij denken dat mensenhandel op geen enkele manier tegengegaan kan worden door ramen te sluiten. Integendeel, sekswerkers hebben juist vaak een goede toegang tot de politie, tot rechtsbijstand en andere middelen die slachtoffers van mensenhandel kunnen helpen. Met het sluiten van de ramen, duwen we sekswerkers juist de illegaliteit in.

Daarnaast wordt de veiligheid van sekswerkers gewaarborgd achter de ramen. Dat is niet het geval als sekswerkers 'thuis' werken. Als ze 'thuis' werken zitten er geen rode knoppen in de kamers: wie komt ze dan helpen als ze een gevaarlijke klant per ongeluk hebben binnengehaald? Wie komt er dan controleren of zij nog veilig is? Als een sekswerker haar werkplek kwijt raakt, wie zorgt ervoor dat zij haar werk veilig kan blijven doen als zij gedwongen wordt de straat weer op te gaan? Hoe zorg je ervoor dat ze niet alsnog slachtoffer wordt van mensenhandel?

So Roustayar, duo-raadslid voor A’dam BIJ1
Marieke Hermsen, fractiemedewerker A’dam BIJ1

Klandizie en toerisme
De sekswerkers zijn blij met de toeristen. Een groot deel van hun klandizie bestaat namelijk uit toeristen. Dit neemt natuurlijk niet weg dat er een vrij onhoudbare situatie is ontstaan op de Wallen door de grote hoeveelheid dronken toeristen, die zich inderdaad ook vaak misdragen tegenover de mensen die achter het raam staan.

Echter zijn er gebieden in de Wallen, zoals het Sint Annenkwartier, waar de sekswerkers en bewoners geen enkele overlast hebben. De kern van het probleem zijn niet de ramen, maar het toerisme, het horeca- en terrasbeleid, waardoor de drukte en overlast in de binnenstad onhoudbaar zijn geworden.

Op de grootste en meest populaire straten (zoals op de Achterburgwal) in de Wallen zitten er enorm veel café's en bars. Veel van de terrassen worden vlak naast of voor ramen geplaatst, wat dus voor erg vervelende situaties zorgt voor de sekswerkers. Terras-bezoekers die naar ze staren, ze uitlachen, foto's maken, en klanten belachelijk maken die naar binnen willen gaan. Het overmatig gebruik van alcohol en drugs, maakt de situatie onhoudbaar voor zowel sekswerkers als bewoners.

Gelukkig komt Gemeente Amsterdam met nieuwe maatregelen in de binnenstad, waarbij dit harder aangepakt zal worden. Het blijkt ook nu al dat in rustigere gebieden, zoals het Sint Annenkwartier, veel minder overlast is omdat er geen hordes dronken toeristen rondzwerven.

Sekswerker zelf aan het woord
Wij zaten om tafel met een Roemeense sekswerker die in het Sint Annenkwartier achter het raam werkt. Ze wil graag anoniem blijven. Zij is zelfstandig, juist door haar werk, omdat zij haar eigen uren en tarieven kan bepalen, en economisch zelfredzaam is.

Daarnaast heeft zij een groot sociaal netwerk met de andere raam-sekswerkers, en ondersteunen zij elkaar dagelijks. Zij werkt voor exploitanten die het beste met hun dames voor hebben; zij creëren fijne en veilige werkomstandigheden in het huis. Deze sekswerker werkt het liefst waar ze nu werkt. Aan de grachten heeft ze het geprobeerd, maar daar ergerde ze zich teveel aan de dronken bezoekers. Wederom een voorbeeld van waar het werkelijke probleem ligt: niet bij de ramen, maar bij de horeca rondom deze ramen.

De sekswerker met wie wij spraken stoort zich het allermeest aan alle mensen die haar willen wegzetten als hulpeloos, onzelfredzaam en slachtoffer. Met name omdat ze niet-Nederlands is, maar uit Oost-Europa komt.

Deze tendensen neigen naar racisme, waarbij Oost-Europese vrouwen als niet mondig en dus als kwetsbaar worden weggezet. En dat taal als argument wordt gebruikt om haar en andere sekswerkers weg te zetten als slachtoffers is ronduit ironisch: zo wordt er namelijk nooit gesproken over de duizenden expats die in Amsterdam wonen. Veel van de sekswerkers spreken niet alleen hun moedertaal en vloeiend Engels, maar ook nog andere talen, en kunnen zich prima redden in Amsterdam.

In één adem
Deze dame en vele collega's van haar willen hun werk veilig kunnen blijven doen, op de plek waar ze nu zit. De sekswerkers op de Wallen zeggen namelijk al jaren wat zij het liefste willen: veilig werken, en daarbij gesteund worden door handhaving, politie, de gemeente en de Amsterdamse burgers. En, zoals zij ook duidelijk stellen, laten we vooral een onderscheid blijven maken tussen de vergunde en onvergunde branche, en sekswerk en mensenhandel niet in één adem blijven noemen.

Wil je dus mensenhandel tegengaan, zorg er dan voor dat sekswerk gelegaliseerd en gedecriminaliseerd wordt. Sekswerkers weten namelijk zelf het beste wat ze willen en hoe we de problematiek op de Wallen kunnen aanpakken. Laten we dan eindelijk naar ze gaan luisteren.

Reactie Bij1
In dit opiniestuk van ons over sekswerk staan uitspraken waar wij niet achter staan. Dit is het gevolg van miscommunicatie van onze kant. Wij hebben een verkeerde versie naar Het Parool opgestuurd waarin geen onderscheid is gemaakt tussen de positie van raamsekswerkers en thuissekswerkers en waarmee we de indruk hebben gewekt dat thuissekswerk onveilig is.

Wij willen graag benadrukken dat wij nooit onderscheid hebben gemaakt tussen vergund en onvergund sekswerk. We zijn altijd voorstander geweest van het decriminaliseren van sekswerk, het afschaffen van het vergunningstelsel en de regels die in de APV zijn opgenomen. Onze oprechte excuses voor deze fout.

So Roustayar, duo-raadslid ­Amsterdam BIJ1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden