Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren
Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

'Seksen papa en jij weleens?'

Column

Roos Schlikker

"Mam, ben ik geaborteerd?"

"Sorry?"

"O nee, ik bedoel geadopteerd."

"Eh, allebei niet, schat. Maar het één is wel iets heel anders dan het ander."

"Dat weet ik heus wel, hoor, duh... Wat is dat eigenlijk? Geadopteerd?"

De hele dag leggen mijn kinderen me kwesties voor en het antwoord moet altijd sneller komen dan de vraag. Soms volstaat ja of nee ("Ma, ben jij al acht geweest?") of 'Wat denk je zelf?' ("Als je een huis opeet, word je dan heel dik?"), maar meestal kom ik daar niet mee weg.

"Heeft een vogel een tampeloeres?"

"Een wat? Hoe kom jij aan dit soort woorden?"

"Zeg nou!"

Ik snap hun ongeduld. Als kind vond ik het beangstigend dat ik de wereld zag en hem net niet begreep. Ik hoorde volwassenen spreken, maar verstond hun taal niet. Het was of ik door een deur van melkglas staarde. Er achter bewogen grote mensen met duidelijke doelen, principes en meningen. Ik zag hun schaduw, maar gedefinieerd werden ze niet.

Pas toen ik zelf zo'n groot mens werd, ontdekte ik dat dat melkglas nooit helemaal verdwijnt. Waarom aarzel ik anders zo vaak bij mijn uitleg? Een meisje in Rotterdam is verkracht en bijna gewurgd met een fietsslot. De dominee van een IJburgse kerk trof een vuurwerkbom aan de deurpost, misschien omdat hij homoseksueel is. Via het Jeugdjournaal en de straat komt een wereld tot mijn zoons die ze niet begrijpen. En hun vragen zijn logischer dan de antwoorden.

Aan hun vader heb ik in dit opzicht weinig. Die is bereid ze veel te leren, maar vergeet dat ie tegen kinderen praat. "Wat wifi is? Nou, dat is een certificatielabel voor producten voor draadloze datanetwerken die werken volgens de internationale standaard IEEE 802.11. Logisch, toch?"

Ze vinden het inmiddels vooral logisch alleen mij alles voor te leggen. Terwijl ik nog vogelgenitaliën zit te Wikipedia'en, vuren zij een nieuwe vraag op me af.

"Happy I tink joe ko jo welkom in de wint. Mama, welk liedje is dit?"

En ik maar proberen die songtekst te achterhalen, uit te leggen dat wurgers helaas bestaan en hoe adopteren werkt. Want dat doen educatief verantwoorde moeders die niet willen dat hun kroost bang en onwetend door de wereld stapt.

Maar afgelopen week kwam het keerpunt. We hadden tijdens het avondeten net de Tour, een ondergronds meer op Mars en het smeltende asfalt besproken. Het was even stil, in een weldadige rust kauwde ik op mijn taco. Toen klonk het:

"Seksen papa en jij weleens?"

"Ja, natuurlijk."

"Echt???? Daar wil ik bij zijn!"

Zit je dan, met je correcte oudergedrag.

"Waarom mag dat niet, mam? Waarom niet? Nou?"

Ik staarde ze een tijdje hologig aan. Toen wist ik maar één antwoord.

"Vraag dat maar aan je vader."

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden