Opinie

Scholenjacht door de bril van een matchingambtenaar

Matchingambtenaar André Herbrink is dit jaar zelf aan de beurt: zijn dochter kiest een middelbare school. Zij heeft geen last van keuzestress, hij zit wel in spanning.

Het lot beslist, terwijl bij schoolkeuze juist veel emoties spelenBeeld Getty Images

Binnen de afdeling onderwijs van de gemeente Amsterdam ben ik de laatste jaren verantwoordelijk voor de overstap van het ­basisonderwijs naar het voortgezet onderwijs. Loten, matchen, loten én matchen, alle varianten zijn in die ­periode voorbijgekomen. En elk jaar brengt dat in de stad het nodige teweeg. Teleurstelling, vreugde, onbegrip, boosheid en blijheid wisselen elkaar af.

Of het nu in de gemeenteraad is, op kantoor, voetbalveld of hockeyclub: de 'matching' is ­altijd voer voor levendige gesprekken en iedereen weet het beter.

Iedereen in mijn omgeving weet dat ik hier verantwoordelijk voor ben, heeft zelf vaak ­kinderen én een stevige mening over hoe het beter en anders kan. 'Het matchingsysteem is heel goed' hoor ik vaak, totdat blijkt dat hun kind niet op hun eerste keuze is geplaatst...

Dit jaar ben ik dan zelf aan de beurt. Althans, mijn dochter Febe. En dat is best spannend. Hoe is mij en ons dat nu vergaan?

Febe is een vrolijke, drukke en creatieve dame die niet op haar mondje is gevallen. She doesn't take no for an answer. Op school heeft ze het geweldig naar haar zin, maar leren is niet echt haar ding. Met name ­rekenen vindt ze heel moeilijk, en haar rapporten waren de laatste jaren vaak rood gekleurd. Elke D of C werd met groot gejuich en gebak thuis ontvangen.

Met dat in ons achterhoofd ging Febe na de zomer naar groep 8. Ze had er veel zin in, maar dan vooral in het kamp dat ze hebben in groep 8. Dat er ook een school moest worden gekozen, ach, dat kwam later wel.

Het kamp was uiteindelijk een doorslaand succes, maar daarna kwam al snel het eerste ­­D-daymoment dichterbij: het voorlopig advies.

Gelukkig heeft Febe een geweldige lerares, juf ­Patricia, Patje voor intimi. Ze is duidelijk en enorm begaan; ze maakt deel uit van de ­appgroep van de kids van 8a. En Ajacied, vindt papa ook leuk: de klas hangt vol met vlaggen en posters van onze godenzonen. Het ontzag van Febe voor juf Patje is niet te beschrijven. Wat zij zegt is waar, onze mening is ondergeschikt.

Wij dus in gesprek met juf Patje over het ­advies. Dat werd vmbo-k. Ook hier was de ­uitleg van de juf duidelijk: geen speld tussen te krijgen. Vmbo-t zat er nog niet in. We moesten ons langzaam gaan oriënteren op een middelbare school. Dat is lastig als je 11 jaar bent en als puber in de dop met van alles bezig bent, behalve het kiezen van een nieuwe school.

Het opendagenseizoen
"Febe, we gaan eens kijken welke scholen er ­zoal zijn. Wat wil je later worden?"

"Ik wil actrice worden!"

"Oké, actrice, eens kijken welke school dat is," zeg ik, bladerend door de keuzegids. ­Febe trekt de keuzegids al weer uit mijn handen. "Ik wil naar het IVKO. Daar kan je actrice worden." Ik zeg dat dit een mooie school is, die helaas geen vmbo-k heeft. Jammer, IVKO zit er niet in.

Daar legt Febe zich niet zonder slag of stoot bij neer. Ze moet en ze zal naar het IVKO. Oké, we gaan naar de open dag.

Daarmee begint het 'seizoen' van de open ­dagen. De verhalen zijn bekend: lange rijen voor de deur, time slots en met z'n allen door de school schuifelen op weg naar die ene ­presentatie omdat je nét de vorige had gemist.

Met een vmbo-k-advies moet je vier scholen op je lijst zetten om een plaatsingsgarantie te krijgen. Dat lijkt weinig in vergelijking met de twaalf scholen die je op moet geven bij een vwo-advies, maar de diversiteit in aanbod is ­groter bij vmbo. Het maakt nogal uit of je kiest voor een vakschool zoals het Media College, waar je wordt voorbereid op een vak, of je kiest voor een brede school als de OSB, waar je algemener wordt voorbereid op je toekomst.

Aan de hand van de scholengids hebben we een eerste selectie gemaakt. Innovatieve onderwijsconcepten als de Vox-klassen zijn aan Febe niet ­besteed, zij gaat liever old school. "Ik wil niet samenwerken met vwo'ers. Die weten altijd alles beter."

Na allerlei bezoeken blijven het Mediacollege, de OSB, IJburg College en de Hubertus & Berkhoff over.

Allereerst het IJburg College. School bekeken, mooi gebouw, goed te befietsen vanaf ons huis in de Watergraafsmeer, prima. Check. Die haalt de lijst. Drie te gaan.

Next up, Mediacollege: mooi pand, leuke buurt. Interessante open avond waar Febe haar ­eigen mok mocht ontwerpen. Wat haar opvalt: er is een Albert Heijn om de hoek! 'Superrrr ­belangrijk...' Meteen schrijft ze zich in voor de ­toelatingstest, die voor het Mediacollege ­verplicht is.

Dat is overigens nog een hele toer. Febe moet een portfolio van eigen werk laten zien. "Febe, pak even wat van je favoriete werkjes."

Shoot, waar zijn de werkjes? "Ik heb niks leuks!" We doorzoeken het hele huis. Drie uur en vijf ruzies ­later vinden we toch wat knutselcreaties. Oef.

En natuurlijk de flitsende digitale creaties, die moeten ook mee. Dat is veel makkelijker, voor de vlog- en Instagramkoningin van de ­Lidwinaschool. Test gehaald. Vink. Het Mediacollege komt op de lijst.

Later die maand ga ik als begeleider mee met de klas van Juf Patje voor een klasjesochtend op de OSB. Maar natuurlijk wel op Febes voorwaarden. "Papa, beloof je me dat je je niet gaat uitsloven? Ik schaam me anders."

"Ja, dat beloof ik." We fietsen in colonne naar de OSB. De kinderen krijgen een mooi programma voorgeschoteld met een aardrijkskunde- en een dramales. En afsluitend gym. Een geweldige ochtend en een heel leuke school. Divers en bruisend. Check. Ook op de lijst.

Pizza en muffin
Nog een te gaan: de culinaire vakshool Hubertus & Berkhoff. Een heel mooi nieuw gebouw, waar het naar taart en koekjes ruikt. Daar wil Febe graag naar toe!

André Herbrink, teamhoofd voortgezet ­onderwijs/mbo bij de ­gemeente Amsterdam

De open avond is een groot succesnummer. Een persoonlijke en warme ontvangst, we ­kunnen in alle rust alles bekijken en vragen, maar wat natuurlijk veel belangrijker is: mijn dochter en mijn zoon (die ook mee is) ­mogen een pizza bakken en een muffin ­maken. Dus die vallen als een blok voor deze school. Ook mijn zoon, nu groep 6, had zijn ­keuze meteen maar even gemaakt.

Dit is de school waar Febe naartoe wil. Ook hier is een intake verplicht. Febe schrijft een ­supergoede motivatiebrief en ook het intake­gesprek gaat heel erg goed. Ze krijgt van de intake­juf voor haar motivatie een 10. Wat ben ik enorm trots op haar. De blijdschap is compleet als ze te horen krijgt dat ze deze school op de lijst mag zetten. Op naar de bakker voor, hoe toepasselijk, een taartje om het te vieren.

We hebben de lijst compleet, met achtereenvolgens Hubertus & Berkhoff, OSB, Media­college en IJburg College.

Het lange wachten
Het definitieve advies blijft vmbo-k. De tussen-Cito ging iets minder dan gehoopt. Jammer, maar niks aan te doen. We hebben immers een heel mooi lijstje met een sterke nummer een.

Febe is sinds het bezoek aan de Hubertus & Berkhoff ­trouwens niet meer geïnteresseerd in keuze twee tot en met vier. Het moet en zal de ­Hubertus worden. Lotnummers en kansen? Dat interesseert haar niet.

"Maar Febe, je kan ook op een van de andere scholen terechtkomen. Die zijn ook heel leuk."

"Boeie pap! Ik ga naar de Hubertus!"

En daarmee begin het lange wachten tot donderdag 5 april.

Het laatste stukje van dit verhaal is pas donderdagmiddag geschreven, toen de opluchting volgde. Febe heeft, net als 87 procent van de Amsterdamse kinderen, haar eerste keuze gekregen en begint in september aan de Hubertus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden