Plus Column

Rutte wil een kussentje om groter te zijn

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

"Weet je dat jouw linkeroog kleiner is dan je rechter? Moet je straks op letten hoor." Ik word bepoederd door een visagiste omdat ik op de foto moet voor een tijdschrift. Dat van dat oog was me onbekend, maar ik knik braaf. Op tafel ligt een Telegraaf, Rob Jetten blikt olijk de lens in pal voor de Hemwegcentrale. "Dat moet ie niet doen."

"Die foto? Nee, dat was misschien onhandig."

"Zijn sjaal onder de kraag van zijn jas proppen," gaat ze moeiteloos door. "Net of ie geen nek heeft."

"O. Nu je het zegt." Ik staar naar het jongenshoofd, de duim opgestoken bij het inderhaast geplaatste D66-bord met de tekst 'Wij halen hem weg.' De krant knalde er een eigen kop overheen. 'Lachen na ontslagen.' Misschien had Jetten dit inderdaad beter niet kunnen doen.

"Geen idee op welke partij ik ga stemmen," bromt de make-updame. "Ruttes grijns heb ik wel gezien. Wilders kan echt niet meer met dat haar. En die Henk Krúl... Ik mag dan zestig zijn maar je denkt toch niet dat ik een bejaardenpartij steun? Thierry vindt zichzelf te leuk, dat SP-meisje kijkt altijd boos. En Buma ziet eruit als een Playmobilmannetje. Er blijft niks over."

"Maar dat zijn allemaal uiterlijkheden. Wat vind je van hun standpunten?" wil ik streng vragen. Tegelijkertijd weet ik: alles draait om plaatjes. Daar zijn politici zich bovenmatig van bewust. Vorig jaar was Pechtold hoofdgast bij theatertalkshow Politieke Junkies.

Net teruggetreden, verhaalde hij zichtbaar opgelucht over politieke mores. Wat me het meest is bijgebleven, zijn de handigheidjes. Zo zorgde hij er bij een fotomoment altijd voor dat hij rechts van het gezelschap stond, voor de kijker links.

Het onderschrift noemt immers namen van links naar rechts. Sta je links op beeld, dan wordt je naam nooit afgebroken én word je het eerste genoemd. Een zaak van levensbelang, niemand mocht van de D66-baas op zijn plekkie belanden. "Dan zei ik: 'Flikker op, hier sta ik!'" grijnsde Pechtold triomfantelijk.

Ja, ook dit is politiek. Net als het Kussentje van Rutte. Rutte is 1,90 meter maar kijkt voor Kamerdebatten altijd of de collega naast hem op een blauw Kamerkussentje gaat zitten. Dat doet diegene doorgaans omdat hij voor de televisiecamera even groot wil zijn als de premier. Maar wanneer Rutte dat ziet, wil hij ook een kussentje. Zodat hij altijd net iets langer blijft.

Het is waar grote politici klein in zijn. Pijnlijk genoeg doet het er nog toe ook. De fotograaf richt zijn camera op me. "Okééé, dan doen we nu het kinnetje. Lánge nek. Niet te ver dan ben je net een giraf. Nu je kaak iets uitsteken. Niet omhoog! Nee! Naar beneden! Houd beide ogen open. O-pen! Jahaaaaaaa. Dat is het. Héél natuurlijk."

Mijn wangen verkrampen, ik pers er een glimlach uit. Intussen denk ik aan Jetten, Krol, Baudet en Buma. Ik ben maar een schrijver die af en toe wordt gekiekt. Wat als je altijd het juiste plaatje moet maken? Ik verlang opeens enorm naar een blauw kussentje.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden