null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Rutte, wat denk je dat we al een jaar aan het doen zijn?

PlusJohan Fretz

Ik snak niet eens meer naar versoepelingen, ik snak naar een aarde die plat is, zodat ik ervan afval als ik maar hard genoeg ren, het universum in. Het grote niets. Ik droom niet van een tropisch paradijs. Ik droom van nooit meer hoeven denken aan het stemgeluid van Ernst Kuipers (“Jôa, vèrsoepelûh, mwâh, we môetün üïtkïjkûn, wånt wê zïjn er nög lâng niêt.”)

Toch zat ik er om 19.00 uur stipt weer klaar voor, als een brave burgerman. Rutte had vadertje Drees goed bestudeerd en keek ons indringend aan. Hij wilde met ons allemaal een persoonlijke afspraak maken: dat we ons aan de basisregels houden. Ik vroeg me af wat hij dacht dat we in vredesnaam al een jaar aan het doen waren. En of we hem binnenkort echt op de stoep konden verwachten: “Hey! Hi! Mark hier! Hoi! Hi! Jaa! Gezellig! Geen hand, nee haha! Koffie zetten? Nee joh, die zet ik zelf wel even haha! Carolien?!”

Ik zie Rutte al elke dag. Op het aanplakbord met verkiezingsposters. Op zijn poster is het partijlogo heel klein gemaakt, zodat het wegvalt in het wit. Misschien hebben ze bij de VVD zelf ook een hekel aan de VVD, dat zou ik goed begrijpen.

We waren weer op dat punt van de persconferentie aanbeland waarop Hugo de Jonge precies gaat herhalen wat Rutte daarvoor al heeft gezegd, maar dan in refopoëzie. Toch heb ik tot mijn verbazing inmiddels een zwak voor Hugo. Mijn vrolijke ergernis heeft plaatsgemaakt voor iets dat – ondanks de inhoudelijke kritiek die ik nog altijd op hem heb – verdacht veel lijkt op mededogen en sympathie. Ik geloof dat het omslagpunt kwam toen hij zich terugtrok als lijsttrekker. Dat zei toch iets wezenlijks over hem, al weet ik niet precies wat. Wat ik wel weet, is dat zijn opvolger Wopke meteen de verhoging van het minimumloon en het taboe op winstuitkeringen in de zorg uit het programma sloopte. Ook dat zei iets.

In elk geval is er sindsdien bij De Jonge heel wat verkramptheid af, zoals je wel vaker ziet bij een politicus die zich niet meer hoeft te verhouden tot verkiezingen. De tragiek van veel politici is dat ze hun feilbaarheid vaak pas tonen wanneer ze onze stem niet meer nodig hebben. Terwijl ze juist dan veel beter en authentieker overkomen. Bekijk maar eens de speech waarin Hillary Clinton haar nederlaag accepteert. Of het optreden van Job Cohen na zijn aftreden als PvdA-leider: meteen weer zichzelf, zo innemend en scherp dat je je afvroeg waar die man al die tijd gebleven was.

De gejaagdheid van het politieke spel en het hijgerige mediatijdperk dwingen politici in een harnas. Maar daarmee gaan ze precies dat deel afschermen dat ze mens maakt. Vervolgens is het menselijke juist wat wij gaan missen. Dat was dit afgelopen jaar ook te zien aan de onvrede over de houding en woorden van dit kabinet ten aanzien van de menselijke coronaschade. Kan een politicus als mens intact blijven of sloopt het bedrijf je sowieso? Hoe kun je dat voorkomen?

Hugo de Jonge had gisteravond weinig Hugorijmpjes in de aanbieding. Ik was bijna teleurgesteld en dacht: op de een of andere manier heb ik veel liever hem op de koffie dan de premier.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden