Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Rutte vreest natuurlijk dat zijn geweten blijft spreken als dat eenmaal aan het parlevinken slaat

PlusTheodor Holman

Rutte is een monnik. Het Binnenhof zijn klooster. Het Torentje zijn cel. Hij voelt zich ‘geroepen’ en hij kan niet zonder die Haagse Orde.

Is hij eenzaam? Ach, zijn monniken eenzaam? Ze zijn gelukkig onder de broeders, ze zijn gelukkig met hun rituelen, ze zijn gelukkig met het besef dat ze iets doen voor de wereld zonder in die wereld zelf te zijn.

Broeder Rutte en zijn doctrines hebben het moeilijk: niemand vertrouwt ze meer.

Hoe herstelt een monnik vertrouwen?

Meestal door gebed, vasten en afzondering. Vroeger werd er wel een tocht gemaakt naar Rome om de paus om vergeving te vragen. Maar daaraan vooraf moet er een besef van zonde zijn ontstaan.

Dat besef, dat heeft Rutte niet. Dat wil hij ook niet hebben.

Lodewijk Asscher en Wiebes hebben dat besef gehad en zijn verdwenen. Hun geweten sprak ze toe en ze konden niet anders dan luisteren.

Maar ik zie, zoals ik gisteren al schreef, Rutte, Hoekstra, Kaag, noem maar op, niet dat besef van zonde hebben. U en ik zouden allang zijn vertrokken, maar zij niet.

Waarom doet Rutte dat niet, terwijl hij weet dat hij schuldig is – en dat in zekere zin ook wel heeft erkend?

Is het omdat het begrip ‘zonde’ waardeloos is geworden? Iets van een andere tijd? Een te zwaar en een te onhandig religieus begrip?

Voor mij misschien wel – ik leef van de zonden die ik bega, zogezegd – maar Rutte is een keurige katholieke knaap. De lachende monnik, broeder Breedkaak. Waarom laat dat gebrek aan besef hem zo onberoerd?

Het kan niet anders dan angst zijn.

Angst dat zijn geweten blijft spreken als dat eenmaal aan het parlevinken is geslagen.

Maar als Mark zijn geweten toch nog onder zijn matras wil verbergen, hoe moet het vertrouwen dan worden hersteld?

Boetedoening kan dan alleen maar door macht te offeren. Door anderen hun zin te geven. Door als een hondje op je rug te gaan liggen en te roepen: vertrouw me!

En dat zou wel eens dé oplossing kunnen zijn. Een machteloze minister-president die geen ideeën ventileert, geen invloed durft uit te oefenen, met om zich heen ministers die doodsbang zijn dat er weer iets gebeurt en feitelijk niet meer doen dan de boel draaiende houden. Hij moet zichzelf neerzetten als een waardeloos figuur. Misschien leidt dat tot inzicht en vertrouwen.

Vertrouwen is uiteindelijk de ander geen kans geven je te wantrouwen, Frater Faal!

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden