Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

Rond half tien begint het oorverdovende gedreun

PlusJessica Kuitenbrouwer

Rond half tien begint het. Oorverdovend, allesomvattend gedreun. Ik schrik er zo van dat mijn espresso over mijn witte blouse gaat. Een kamer verderop zit Ruuf aan de telefoon iemand te interviewen. Vragend en enigszins geërgerd kijkt hij naar mij, maar natuurlijk heb ik geen idee wie er aan het klussen is.

Het gedreun houdt aan. Half tien wordt half elf, wordt half twaalf, wordt één uur ’smiddags en na de lunch gaat het gewoon weer verder. Hondje 2 is inmiddels tussen haar mand en de muur in gaan liggen, met één oortje tegen het pluche en haar rechterpoot over het andere oor.

Ik besluit op onderzoek uit te gaan, maar in ons eigen trappenhuis weet niemand waar het vandaan komt.

Make it stop… Oh please, make it stop… Alsjeblieft!” smeekt de bovenbuurman.

Buiten word ik in eerste instantie niks wijzer. Het gedreun lijkt uit de flat tegenover ons te komen, maar daar is zowel aan de voor- als aan de achterkant geen bouwvakker of ijverige hobbyist te bekennen. Met opgetrokken wenkbrauwen zet ik mijn onderzoek voort in westelijke richting, maar ook daar vind ik de bron van het kabaal niet.

De overbuurvrouw keert terug van de supermarkt en wijst me op een erker verderop in ons eigen complex, waarin twee mannen in bepleisterde overalls roze koeken zitten te eten. “Zal wel zwaar werk zijn, als ze nu alweer zitten te snacken,” zegt ze.

Een veertiger loopt onze kant op. Hij draagt een net overhemd, maar daaronder een trainingsbroek en afgetrapte slippers. “Weten jullie what the fuck dit is? Ik heb zo een salesmeeting via Zoom. Ik moest mijn vorige meeting ook al onderbreken door die takkeherrie,” schreeuwt hij over straat.

Ik noteer het huisnummer en bel met de woningbouwvereniging om te informeren hoe lang dit nog gaat duren.

De klantenservice vertelt me dat het om een renovatie gaat, dat er wat betonnen muren gesloopt moeten worden en nieuwe leidingen worden gelegd. Ik suggereer dat ze ons misschien hadden kunnen waarschuwen voor het lawaai, gezien de huidige thuiswerksituatie, maar dat wordt me niet in dank afgenomen.

“Kijk, mevrouw, als de keuze is wachten met renoveren vanwege de thuiswerkers en huurinkomsten mislopen, of wel gewoon renoveren, dan snapt u toch ook wel dat we gewoon gaan renoveren? Het is hartstikke lekker weer. Ga gewoon even wandelen of zo,” bijt de telefonist me toe.

Het gedreun houdt aan.

Anderhalve dag later staat de veertiger op zijn teenslippers een man in een bepleisterde overall de huid vol te schelden.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden