Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Ronaldo pikte nog maar eens in het meerkoetennest

PlusMaarten Moll

De eerste steen kwam niet eens in de buurt.

Ik ben geen goede werper. Het was mijn minste onderdeel op de sportdag op de lagere school, ik werd erom uitgelachen. In films zie je soms de heldin of held met één goed gemikte worp de wereld redden (ze hebben ook altijd maar één kans). En ik stond niet dichtbij genoeg om met een blik hondenvoer à la Brad Pitt in Once Upon a Time… in Hollywood het karwei af te maken.

De steen kwam in het midden van het water van de Oosterringdijk terecht.

Het plonsje veranderde niets aan de situatie. Hij, of zij, ik kon het niet goed zien, bleef me brutaal aankijken.

Ik liet de zwanen met de pluizige nasleep passeren. Dit jaar hebben ze vier jongen.

Ik zag hem kijken, maar de zwaantjes waren al een maatje te groot voor zijn snavel. De reiger. Het mannetje of vrouwtje, het schijnt dat reigers zelf moeite hebben om de andere sekse te herkennen, stond ontzettend de koning uit te hangen daar, staand in een nest tegen het riet aan de overkant van het water. Het nest waar ik die ochtend nog de meerkoeten had gezien.

Ik had een foto gemaakt en die naar M. gestuurd. Ze is dol op meerkoeten.

‘Dit is niet zijn nest,’ schreef ik erbij.

‘Wegjagen! Nu!’ antwoordde ze.

Dus had ik een paar stenen uit een bloemperk gepakt.

De tweede steen kwam al wat meer in de buurt van de rover. Maar hij gaf nog steeds geen sjoege. Wel pikte hij steeds met zijn snavel in het nest. Om daarna weer fier rechtop in het nest te gaan staan. Ik denk dat er geen voetballer is die er na een doelpunt nog hautainer bij kan staan dan deze showbink.

Ik zag wat veertjes dwarrelen.

“En nou optiefen, Ronaldo!” riep ik.

Hij pikte nog maar eens in het nest.

Iets verderop zwom een meerkoet nerveus heen en weer. Kleine tragedie op het water.

De derde steen. Ik wilde de reiger eigenlijk niet raken, alleen al omdat Nescio in zijn Natuurdagboek vaak over reigers schrijft als ze terugkeerden op de kolonie in Frankendael (en nooit een kwaad woord), maar dat ­triomfantelijke gedoe in dat bezette nest maakte me toch woest.

Het was een stuk rode baksteen en het lag lekker in mijn hand. De wereld zou ik er niet mee redden, maar…

Voor ik mijn arm omhoog kon brengen kwam Ronaldo in beweging. Tergend langzaam, pesterig, zette hij zich af in de moordkuil. Met een paar klappen van zijn vleugels en een overwinningskrijs vloog de reiger weg.

Ik bleef niet staan kijken om de meerkoet naar het lege nest te zien zwemmen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden