PlusColumn

Requiem voor de laatste stortkoker

Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Vervuld van dadendrang en optimisme werkt het stadsbestuur keihard aan een betere stad, en het is dan ook met trillende vingers en een steen op de maag dat momenteel in alle delen van de stad de brieven van de gemeente worden opengemaakt.

Wat zullen ze nu weer hebben verzonnen om de kwaliteit van ons leven ingrijpend te verbeteren?

In de flats Groenhoven en Gouden Leeuw plofte onlangs een doodsbericht op de mat. De betreurde bleek de stortkoker die sinds de bouw in de jaren zeventig van het fraaie complex tot volle tevredenheid van de bewoners zijn werk doet.

Op elke verdieping bevindt zich in de hal een klep waarin kleine zakjes met huisvuil kunnen worden gedeponeerd. Die vallen beneden in een container die op gezette tijden wordt geleegd.

Niks meer aan doen, zou je zeggen, maar het alomvattend afvalplan van de gemeente verordonneert nu dat de stortkoker wordt gesloten om plaats te maken voor een milieu-eiland op de begane grond.

Een treffend voorbeeld van gemeentelijke mooiweermarketing: het woord milieu-eiland suggereert een exotische bestemming waar de reiziger wordt verwelkomd met een krans van hergebruikte plastic bekers in vrolijke kleuren en een hoed die gevouwen is van een oude krant.

De harde werkelijkheid is dat de bewoners, onder wie veel mensen op leeftijd, straks met hun huisvuil in de lift moeten stappen om beneden nog een flink stuk te wandelen naar het milieu-eiland.

Er is helemaal niets mis met wat lichaams­beweging, maar daarvoor hebben de bewoners een prachtig groen park tussen de woontorens tot hun beschikking.

En de stortkoker is zo'n prachtige uitvinding! Toegegeven, in de oude Bijlmer stond de stortkoker in een kwade reuk. Voor de bewoners die van toeten noch blazen wisten, was het ding een onverzadigbare alleseter die ook wel raad zou weten met rollen oude vloerbedekking en afgetuigde kerstbomen.

Samen met bakvet en etensresten leidde dat tot huiveringwekkende verstoppingen, en al snel werd de ene na de andere stortkoker dichtgemetseld of dichtgelast. Bijgelovige Surinamers waren er blij mee, want zij wisten zeker dat in sommige stortkokers geesten woonden.

In Groenhoven en Gouden Leeuw hebben zulke problemen nooit gespeeld. Daar zorgt de stortkoker al meer dan veertig jaar voor een schone keuken en een opgeruimde geest. Want inderdaad, er gaat onmiskenbaar ook een heilzaam, bijna therapeutisch effect uit van het loslaten van een zak om die enkele tellen later met een zachte plof te horen landen aan de andere kant van de koker.

In die mum van tijd dient zich bij de gebruiker een heel scala van emoties aan: de weemoed over het loslaten, de onzekerheid over het verloop van de reis, de opluchting over de veilige landing en uiteindelijk de vreugde over een oude waarheid als een koe: opgeruimd staat netjes.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden