Column

Republiek Amsterdam: Zijn de echte problemen op?

Roelf Jan Duin
Roelf Jan Duin Beeld Wolff
Roelf Jan DuinBeeld Wolff

Soms word ik midden in de nacht badend in het zweet wakker en schreeuw ik uit: "Ik weet het niet! Ik weet niet wat ik van de Partij voor de Dieren vind!"

Okee, dat is schromelijk overdreven, of eigenlijk gewoon ­helemaal niet waar, maar je wil zo'n column toch een beetje pakkend beginnen. Bovendien: het ambivalente gevoel dat de Partij voor de Dieren bij mij ­oproept is niet verzonnen.

Toen de partij bij de Tweede Kamerverkiezingen in 2006 voor het eerst zetels won, zei de vrijmetselende, vliegtuigspottende LPF'er Mat Herben: "Vrouwen worden in dit land mishandeld en mensen stemmen op een dierenpartij. Te gek voor woorden."

En al wist ik niet precies over welke vrouwen hij het had, of wat het verband was tussen die mishandelingen en de Partij voor de Dieren, ergens was ik het wel met hem eens. Je druk maken over de vorm van vissenkommen moest toch wel de ultieme decadentie zijn: ­waren de echte problemen op?

Dat Marianne Thieme lid bleek te zijn van de Zevendedags­adventisten, een sektarisch kerkgenootschap dat vele malen griezeliger is dan de clubjes van Herben, beviel me ook matig.

Inmiddels zijn zowel de Partij voor de Dieren als ik tien jaar ­ouder en wijzer en is mijn scepsis afgenomen.

Sterker nog, als ik in een zwartgallige bui nadenk over het hyperconsumentisme dat ons allen in de greep heeft, over de klimaatcrisis die de aarde naar de afgrond brengt of over het wrede lot van vissen in een ronde kom, dan denk ik soms: misschien is de Partij voor de Dieren wel het anwoord op al deze ellende.

In de Amsterdamse gemeenteraad worden de belangen van mens en dier behartigd door Johnas van Lammeren. Dat is natuurlijk reuze lollig, zo'n aptoniem, zoals zanger Bill Medley, weervrouw Diana Woei, of rijke man Rijkman Groenink. Maar lacherig doen over zijn prestaties, daarmee zou je Van Lammeren ernstig tekort doen.

Sterker nog: veel Amsterdammers zullen hem volgend jaar dankbaar zijn. Dankzij Van Lammeren worden reclame­folders vanaf 1 juni alleen nog ontvangen door mensen die een ja-ja-sticker op hun brievenbus plakken.

Nu kun je ongewenst reclamedrukwerk alleen buiten de deur houden met een nee-sticker, maar dat systeem wordt omgedraaid. Berekend is dat dit achttienduizend kilo papier ­bespaart, wat gelijk staat aan zesduizend bomen.

Van Lammeren moest in de ­gemeenteraad de nodige weerstand overwinnen. Op rechts werd gesputterd over de belangen van de drukwerkbranche, op links was men bezorgd over de armlastige huishoudens die afhankelijk zijn van de aanbiedingen van de buurtsuper en er werd hier en daar nog wat geklaagd over betutteling, maar uiteindelijk kreeg Van Lammeren een meerderheid achter zijn plan.

Zesduizend bomen gered, een hoop irritatie over stomme reclamefoldertjes bespaard, kortom: leve de Partij voor de Dieren!
Vorige week zag ik Van Lammeren in de gemeenteraad een vurig pleidooi houden voor een verbod op de verkoop van levende kreefden en krabben op de markt.

"Zijn de echte problemen op?" hoorde ik mezelf mompelen. Daar zal ik over tien jaar dus vast ook wel weer anders over denken.

Politiek verslaggevers Roelf Jan Duin en Michiel Couzy belichten beurtelings op zaterdag in 'Republiek Amsterdam' een politiek onderwerp uit de stad.

Reageren? r.duin@parool.nl

null Beeld Steen
Beeld Steen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden