null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Repressie als redmiddel: 2021 in Rusland, ik zie er niet naar uit

PlusDerk Sauer

Repressie. Met dat woord gaan de Russen 2021 in. Het was natuurlijk de laatste jaren al geen feest van vrijheid, maar in deze laatste december weken is er iets geknakt.

De leugens rondom de coronastatistieken – al maanden ontrafeld door The Moscow Times en andere media – werden nu eindelijk toegegeven door de autoriteiten zelf. Geen 55.000 coronadoden, zoals de officiële statistieken melden, maar 185.000. En dat is nog een ernstige onderschatting. Iedere Rus telt in zijn of haar naaste omgeving wel iemand die aan het virus is bezweken, het nieuwe Spoetnikvaccin ten spijt.

De leugens rond de vergiftiging van Aleksej Navalny – de officiële ontkenningen van betrokkenheid en het demasqué dat volgde toen een geheim agent de aanslag aan Navalny zelf opbiechtte. In Rusland zelf is Navalny veel minder groot dan wij in het Westen denken. Juist daarom is het voor veel Russen onbegrijpelijk dat hij per se dood moest. Het optreden van de FSB – zeker na de Skripalaffaire – wordt vooral als gênant ervaren.

Leugens, overal maar leugens.

Maar het belangrijkst blijft de portemonnee van de gewone Rus, die steeds leger wordt, terwijl op Instagram de happy few doorfeest alsof er niets aan de hand is.

Bakkerijen melden een recordproductie; in tijden van crisis schakelen Russen over op meer brood; het goedkoopste product in de winkel.

De officiële statistieken laten een robuuste economie zien. Op macroniveau staat Rusland er inderdaad prima voor. Maar wat koop je daar als bejaarde, onderwijzer of arts voor?

De woede richt zich nog niet speciaal op Poetin, die na twintig jaar meer een symbool dan een leider is geworden. Maar alle functionarissen en politici om hem heen, van hoog tot laag, worden gehaat tot op het bot. ‘Dieven en oplichters’, muntte Navalny, doelend op Poetins partijgenoten in Verenigd Rusland, de door hem benoemde gouverneurs en burgemeesters, de parlementariërs in de Doema.

En daar zit het probleem. Want in september zijn er parlements- en regionale verkiezingen en die werpen hun schaduw nu al vooruit.

Net nu Poetin zich voor het leven heeft laten benoemen tot president, kan hij zich geen afgang permitteren. Voor een eerlijke dialoog met de bevolking of een emotionele oproep om zich achter de Russische vlag te scharen is het echter te laat. Te veel leugens.

Wat rest is het verder aandraaien van de duimschroeven. Elke vorm van verzet – hoe onbeduidend ook – moet worden gesmoord. Alleen met harde hand en staatspropaganda kan de illusie in stand worden gehouden van het stabiele Rusland te midden van een onrustige wereld.

Repressie als redmiddel.

2021 in Rusland. Ik zie er niet naar uit.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist bij Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden