Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Rasartiest Hugo de Jonge dacht dat we nog sliepen

PlusJohan Fretz

We waren al bijna vergeten hoe het voelde, kijken naar een coronapersconferentie. 

Er was al zo veel veranderd sinds we in maart stonden te klappen op ons balkon voor de mensen in de zorg, om vervolgens de VVD, de partij die tegen structureel betere beloningen in de zorg is, naar veertig zetels in de peilingen te stuwen. 

En er was ook veel veranderd sinds iedereen schande sprak van de antiracismedemonstratie op de Dam – ‘want dit is een klap in het gezicht van mijn oma in het verpleeghuis!’ – waarna diezelfde mensen vervolgens massaal naar het strand, de terrassen en de parken renden, zonder ooit nog een seconde aan hun oma te denken (sommigen van hen hadden hun oma überhaupt nooit gekend).

Iedereen was op zijn eigen manier wel een zondaar geworden, iedereen behalve Lange Frans. Die was ontwaakt in een parallel universum waar hij niet alleen Baas B had teruggevonden, maar ook eindelijk de naakte waarheid had gezien. 

Wij echter, de anderen, de stommelingen, wij waren stout geweest en nu keerden de premier en de minister terug van vakantie om ons eens streng toe te spreken. Daar hadden ze helemaal geen zin in, dat wil zeggen: Mark Rutte niet. Hugo de Jonge wel: de theaters zijn weliswaar bijna allemaal nog dicht, maar zo’n ras­artiest moet toch af en toe optreden. 

Anders gaat het roesten. Anders draag je die schoenen ook maar voor Jan met de korte achternaam. En zoals dat in een soap gaat: er wordt nog wel eens een rol overgenomen. Gebarentolk Irma was zomaar ingeruild voor een nieuw exemplaar, een beetje zoals Rutte dat al tien jaar doet met zijn eigen ministers.

We werden getrakteerd op vermanende waarschuwingen, maar het klonk repetitief, weinig overtuigend. Als een vage echo. Ik moest denken aan hoe ik deze coronaperiode zelf was begonnen. Met een nogal gênante column vol hoogdravend en kitscherig gelul. Over de saamhorigheid van met z’n allen op het balkon staan klappen. Over hoe we de crisis moesten aangrijpen om opnieuw te beginnen. 

Je kunt de gracht dempen met goede bedoelingen, maar het was gewoon quatsch. Een McDonald’s-sentiment: het geeft even een goed gevoel, maar het vult niet en na een uur heb je weer honger. Dan sta je in de keuken alsnog een ei te bakken. Ik had er na drie dagen lockdown al spijt van. Het romantiseren van een ongelofelijke rotsituatie dient geen enkel doel, behalve dan misschien: jezelf en anderen in slaap sussen.

In de maanden erna is wel gebleken dat dit geen tijd is om in slaap te worden gesust. We moeten ­wakker blijven. We moeten kijken naar Ahold, dat rijkelijk met dividenduitkeringen strooit voor de aandeelhouders, maar het personeel in de supermarkten afscheept met een tegoedbon van 25 euro. Totdat de ophef losbarst, want nu komt er alsnog een bonus, zij het een stukje later, want het personeel heeft het geld vast minder nodig dan de aandeelhouders.

Tijdens de persconferentie wilde Minister Hugo de Jonge bij ons nog even een gevoelige snaar raken. Hij zei: ‘De mensen in de zorg zijn nog aan het bijkomen van de afgelopen maanden.’ Hij voegde er weer wat pure Hugo-poëzie aan toe: ‘We moeten hen niet laten dweilen, terwijl wij zelf de kraan open laten staan’. Zet punten tussen de woorden en die man kan Rumag overnemen.

Hij dacht zeker dat we vergeten waren dat ook zijn partij het zorgpersoneel had afgescheept met een beschamende bonus van 1000 euro, in plaats van een beter salaris. Hij dacht dat we nog sliepen. Maar we waren wakker. Gelukkig niet zoals Lange Frans, maar op onze eigen manier zagen ook wij de naakte waarheid.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden