Beeld Artur Krynicki

Rake klap van een vriendin

Plus

Ze was aan de telefoon met een vriendin en vertelde over haar moeder. Ze schold en kreeg tranen in haar ogen van haar eigen woorden. Toen ze even stilviel, zei haar vriendin: “Zo sprak je destijds ook over Bob.” Die woorden raakten haar als een klap in haar gezicht.

“Hoe bedoel je?”

“Nou, die vond je ook bazig, die luisterde ook niet naar je en die begreep jou ook niet.”

“Wil je daarmee zeggen dat het aan mij ligt?”

“Nee, helemaal niet. Ik wil juist …”

“Wat wil je er dan mee zeggen?”

“Nou, niks, ik bedoel, het viel me op, dat je moeder …”

Wéér sprak ze door haar vriendin heen.

“Sorry hoor, maar Bob is toch wel iets heel anders dan mijn moeder.”

Ze wist dat haar vriendin iets had geraakt wat waar was. Misschien was dat de klap wel die ze voelde: de overeenkomst tussen Bob en haar moeder.

Haar vriendin had de bitse toon opgemerkt, dacht er vermoedelijk het hare van, maar wilde geen ruzie.

“Ja, onze moeders …” zei de vriendin.

Dat Bobs naam was gevallen, voelde als een gemene bijensteek. Zowel van haar moeder als van Bob hield ze, en het was of beiden een hekel aan haar hadden. Waarom Bob haar had verlaten, wist ze nog steeds niet precies, behalve dan dat hij niet meer van haar hield, haar dat zomaar voor haar voeten had geworpen en verder niets had uitgelegd.

“Ik moet ophangen, Els,” zei ze tegen haar vriendin, “mamma belt weer, zie ik.”

“We bellen morgen, gaan we koffie doen!” zei haar vriendin nog.

Haar moeder belde niet, maar ze wilde van het gesprek af.

“Waarom kan uiteindelijk niemand echt van me houden?” vroeg ze zich af.

Ze liep naar huis en ging in bed liggen.

Na een uur werd ze wél gebeld door haar moeder.

“Je moet komen! Ik ben m’n tas kwijt.”

“Naast je bed, mam.”

“Nee, daar is hij niet! Je moet komen! Waarom laat je me altijd alleen?”

Haar moeder loog. Zou zij ooit worden als haar moeder?

“Ik kom eraan, mam.”

Ze ging meteen op weg.

Even buiten de deur werd ze gebeld door de enige persoon van wie ze echt hield: haar zoon.

“Hai mam. Ik heb een beetje pijnlijke vraag. Kan ik weer honderd euro van je lenen?”

“Ja, lieverd. Kom je dan ook eten?”

“Helaas, mam …”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden