Jaap de GrootBeeld Artur Krynicki

Racisme volgens ‘The Greatest’ Muhammad Ali

PlusJaap de Groot

Sport en muziek hebben de kracht te verbinden door simpelweg te doen waar je goed in bent of wat er van je wordt verlangd. Dus samen spelen in een elftal of in een band en genieten van Pelé, Johan Cruijff en Diego ­Armando Maradona of Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en Carlos Santana.

Intussen is er sprake van integratie. Het gaat er niet om dat Pelé zwart is, maar dat hij goed kan voetballen. Net zo goed als dat het in een elftal, op welk niveau ook, erom gaat dat de linksback, voorstopper en spits niet verzaken. Of het een witte ­Nederlander is of iemand met Marokkaanse of ­Surinaamse roots, is niet relevant, zolang ze maar binnen het team doen wat ze moeten doen.

Er zijn tal van sporters en musici die onbewust ­bewust de verbindende kracht van hun status ­uitdragen. Van Ruud Gullit tot de Zuid-Afrikaanse rugbycaptain Francois Pienaar en van Stevie ­Wonder tot Paul McCartney (duet Ebony and Ivory). En zodra de discussie over racisme weer oplaait, doemen er nieuwe voorbeelden op. Nooit splijtend, altijd verbindend.

Zoals het interview van de Britse tv-presentator Michael Parkinson met bokslegende Muhammad Ali uit 1971. Al 49 jaar geleden en in deze turbulente fase op YouTube weer miljoenen keren bekeken. Het is fascinerend om te zien hoe Ali, bijgenaamd ‘The Greatest’, zonder kwaad of hatelijk te worden het publiek confronteert met de realiteit. Omdat ­alle voorbeelden met humor worden besprenkeld, lijkt iedereen vooral lol te hebben, maar aan het eind doet zelfs de welbespraakte Parkinson er ­glimlachend het zwijgen toe.

Het zijn unieke beelden van een toen 29-jarige man, die vier jaar daarvoor door een blanke jury werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaar vanwege het weigeren van de dienstplicht. Hoewel de uitspraak drie jaar later in hoger beroep nietig werd verklaard, was Ali intussen wel zijn ­wereldtitel afgenomen. Toch toont hij bij Parkinson geen spoor van wrok of frustratie, maar vertelt een verhaal over blank en zwart dat bijna vijftig jaar ­later nog trending topic op sociale media is.

Ook een aanrader op YouTube is Wagon Wheel van Darius Rucker, de voormalige leadzanger van Hootie & the Blowfish. Alles in de videoclip is ­controversieel, maar dat gaat bijna ongemerkt aan je voorbij. Rucker is zwart en speelt country, het cultureel erfgoed van blank en rechts Amerika.

In de clip is te zien dat hij heimwee heeft naar zijn blanke vrouw en hij wordt al liftend steeds opgepikt door rednecks, die in de auto met hem mee gaan zingen. Uiteindelijk stapt hij een bar binnen, wordt eerst geweigerd, maar eenmaal spelend op het ­podium besluit zelfs de aanvankelijk agressieve ­uitsmijter mee te swingen. Het is één groot feest in de tent.

Zelfs rapper Akwasi zou er vrolijk van worden.

Jaap de Groot schrijft wekelijks een column over sport in Het Parool.

Reageren? j.degroot@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden