Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Quasi gelijkwaardigheid in de journalistiek

PlusMassih Hutak

We kijken alle drie afkeurend naar een schilderij dat een plattegrond van Amsterdam moet voorstellen. Geen Noord, geen Zuidoost en geen Nieuw-West. Tja, wat hou je dan over? Geen Amsterdam in elk geval.

Ik ben met m’n twee beste vrienden in café-restaurant Amsterdam om te vieren dat één van hen 29 is geworden. De ander wordt over een paar maanden als eerste van ons drieën 30. Ik ben de jongste dus ik maak de flauwe grappen.

Voordat we het doorhebben, zijn we een uur verder en hebben we nog steeds niks te eten besteld. De (voortreffelijke) bediening is al drie keer langs geweest. We zijn niet verder gekomen dan: Mannenliefdebier, cola en gemberthee. En een mandje brood met boter.

De reden waarom we zo lang en opgewonden zitten te praten is journalistiek. Luie journalistiek om precies te zijn. We hebben in Nederland journalisten en kwaliteitsmedia die tot de beste van de wereld behoren. Onze persvrijheid is iets om te koesteren en om te beschermen. De beschadigende werking van luie journalistiek moeten we daarom niet onderschatten.

29 citeert een schrijver: “Verschil in macht en middelen verdwijnt in de quasi gelijkwaardigheid van ‘hoor en wederhoor’. Het is alsof je over een voetbalwedstrijd schrijft, maar niet vertelt dat één partij ook de spelregels en scheidsrechter levert, een honderdvoudige begroting heeft en dat het voetbalveld schuin afloopt.”

Bijna 30 vult aan: “De vraag zou niet moeten zijn of de partij in de zwakkere machtspositie wel gelijk heeft als ze protesteren? Maar: hoe kan het dat de verhoudingen überhaupt zo scheef zijn en structureel verslechteren in het nadeel van de kwetsbare groep?”

“Garnalencroquetten,” zeg ik (als het van Holtkamp is, schrijf je kroket ineens op z’n Frans), “coquilles en een pompoensoep. O, en een karaf water alsjeblieft.”

Ik staar nog steeds naar de kaart van Amsterdam en vraag me af of er überhaupt iets zo on-Amsterdams is als wat hier is geschilderd? Misschien is dat juist de gedachte. Je bent in café restaurant Amsterdam en verwacht dan naar een groot schilderij van Amsterdam te kijken, maar alles behalve dat. Sterker : ze staan er zelf niet eens op. Humor! Dat zou vet zijn geweest. “De zeebaars, sliptong en gevulde aubergine. Dankjewel,” zeg ik.

Terwijl we eten hoor ik Bijna 30 mompelen: “Weet je wat het is? Je bent sowieso nooit neutraal als journalist. Vanaf het moment dat je ervoor kiest iemand een platform te geven, ben je aan het framen en uitlichten. Je bent per definitie politiek. En dat is oké, maar ga er verantwoordelijk mee om.”

Na het hoofdgerecht delen we met z’n drieën de sticky toffee cake en verbazen we ons erover hoe die na alle verjaardagen die we hier hebben gevierd nog steeds zo gruwelijk lekker is. Als de journalistiek, de democratie en de cartografie worden bedreigd, leun dan op de mensen met wie je onbeschaamd een toetje kunt delen. Dan komt alles goed.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden