Gijs Groenteman Beeld Artur Krynicki

ProRail blijft voor mij een lastig onderwerp

Plus Gijs Groenteman

Er zijn sommige artikelen in de krant waar ik maar geen grip op kan krijgen, hoe erg ik ook mijn best doe. Eergisteren stond er in de Volkskrant een groot stuk over John Voppen. John Voppen is de nieuwste baas van ProRail. Hij is amper twee jaar ouder dan ik, en met die twee jaar extra tijd heeft hij het dus helemaal tot hoogste baas van ProRail geschopt. Dat vind ik knap, al blijft ProRail voor mij een lastig onderwerp.

Ik zie onmiddellijk een hoog kantoorgebouw in de omgeving Utrecht voor me, vol met systeemplafonds, waarin ingenieurs achter gedateerde computers dienstregelingen aan het maken zijn. Mijn interesse neemt dan in hoog tempo af. Dat hele ProRail snap ik sowieso niet. Hoe verhouden ProRail en de NS zich nou ook alweer precies tot elkaar? Waarschijnlijk is het heel dom dat ik het niet weet, maar alle informatie die ik erover krijg, glijdt onmiddellijk langs me af.

ProRail gaat (geloof ik) over de blaadjes op het spoor als het herfst is, waar altijd schande van wordt gesproken, waarna de NS en ProRail slaande ruzie krijgen.

‘Het spoor krijgt een nieuw gezicht,’ wordt er over John Voppen geschreven. Maar Roger van Boxtel was toch het gezicht van het spoor? Of is híj dan het gezicht van de treinen, en John Voppen het gezicht van het spoor? Ik denk het! ‘De afgelopen maanden zat Voppen al waarnemend op het hoogste pluche,’ vertelt het stuk vervolgens. Het hoogste pluche van ProRail – dat is maar een extra grote kamer in die kantoorflat.

John Voppen doet allerlei uitspraken in het interview.

“Vijf, vier jaar terug waren we deel van het probleem. Nu zijn we deel van de oplossing.”

“Als de insteek wordt dat de politiek alles gaat bepalen, dan zijn we verkeerd bezig.”

“We kunnen met langere treinen gaan rijden, maar dan heb je ook langere perrons nodig.” Die laatste uitspraak snap ik. Ook kondigt John Voppen aan dat machinisten ‘een dienstregeling op seconden, niet op minuten’ gaan draaien. Ik weet niet of dit veel zal schelen bij de vertragingen, maar ik voel nu al paniek bij treinfanaten die dienstregelingen uit hun hoofd leren.

Gaandeweg het interview krijg ik steeds meer bewondering voor de interviewers, die oude vakbladen hebben doorgelezen waarin John Voppen uitspraken deed waar ze hem nu mee confronteren. Aan het eind van het artikel krijgt John Voppen menselijke proporties. Hij blijkt ‘de zachte coach’ te worden genoemd, omdat hij op subtiele manier een basketbalteam van vijftienjarigen in Utrecht traint.

Ikzelf ben ondertussen weinig wijzer geworden over ProRail, het interesseert me te weinig, en toch vind ik dit soort verhalen in de krant prettig en geruststellend.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden