Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

‘Profetische’ teksten mogen gewoon – ook wanneer die een doodswens insinueren

PlusTinkebell

De veilige stad Amsterdam, die is niet meer. Zo eindigde ik mijn column hier, precies een week geleden. De aanleiding was een officier van justitie die had besloten de bedreigingen die ik al sinds 2004 ontvang en recente publicaties van mijn woonadres met de bijbehorende opdracht ‘kill Tink’ als niet urgent te bestempelen en de zaak daarmee te seponeren.

Nog geen 24 uur later had ik zowel burgemeester Halsema als de hoofdofficier van justitie aan de telefoon en dit weekend kwam de politie mijn huis controleren op (on)veiligheid. Daarnaast heb ik de agent die inmiddels zeker tien jaar mijn contactpersoon is, deze week nog geen dag níet gesproken.

Ziehier het effect van een stuk in de krant.

Ook Lale Gül, collega-columnist in deze krant, kan hierover meepraten. Alles wat binnen de grenzen van het systeem voor haar kan worden gedaan, wórdt gedaan. En toch is zij niet tevreden. Sterker nog: ik hoor eigenlijk nooit dat mensen die bedreigd worden tevreden zijn over hoe serieus hun zaak wordt opgepakt. En nee, dat ligt niet alleen maar aan officiers van justitie die geen urgentie zien in doodsbedreigingen. En nee, het is ook niet ‘slechts’ het capaciteitsprobleem van de chronisch onderbezette politie.

Een van de grootste problemen is dat berichten waarvan grote dreiging uitgaat, formeel gezien vaak geen bedreigingen zijn.

Twee voorbeelden. De eerste van Lale Gül, die deze week het volgende aan haar gerichte bericht deelde via Twitter: ‘Jij gaat eindigen als Petertje let maar op.’

Een typisch voorbeeld van een tekst waar de politie niks mee kan. Er wordt namelijk nergens gezegd ‘ik ga er voor zorgen dat (..)’. Het is ‘slechts’ een (zogenaamde) voorspelling. Niks strafbaars. Maar wanneer je je voorstelt dat Lale dit niet één keer ontvangt, maar honderden keren, dan begrijpt een kleuter dat hier geen sprake is van een veilige situatie.

Tweede voorbeeld. Uit mijn eigen archief. Een paar jaar geleden toog een groep twintigers vanuit Italië speciaal naar Amsterdam om de stad vol te plakken met posters met daarop mijn portret en teksten zoals ‘You will die’. Tijdens die plaksessie maakten ze bergen foto’s waarop ze trots poseerden. Die foto’s werden op social media gedeeld, met iedereen herkenbaar in beeld en openbare profielen. Tot slot werd ik overal getagd zodat niets hiervan mij zou ontgaan.

Bedreigend? Intimiderend? Ja. Maar een formele bedreiging? Nee. ‘Profetische’ teksten mogen gewoon. Ook wanneer die een doodswens insinueren. Ook wanneer daar veel moeite in is gestoken. Noem het artistieke vrijheid. En dan raak je weer aan iets waar ik heel erg vóór ben.

Het probleem is dus semantisch. En ik denk dat tijd wordt dat we de discussie daarover naar een hoger juridisch level gaan tillen. Want de vrije meningsuiting van de een, mag nooit tot onveiligheid voor de ander leiden.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden