Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Proef elk woord van deze roman

PlusTheodor Holman

Wat een prachtig boek! Ik begon er gisterochtend aan in het bad en zat even later in Indië, in de jaren zestig, in deze tijd, in herinneringen, in ouderdom, in melancholie en moest doorlezen en doorlezen want ik maakte tegelijkertijd een spannend verhaal mee.

Het gaat om de roman Zo tedere schade… van Hans Vervoort.

Het is een whodunit met duidelijk autobiografische elementen. Proef elk woord van deze roman!

Wat is de combinatie weemoed en komisch toch sterk!

Hans Vervoort is een meesterschrijver. Een Nederlandse Elsschot met een vleugje Carmiggelt.

Het verhaal van Zo tedere schade... gaat over ene Hans wiens vrouw is overleden aan longkanker ofschoon ze nooit heeft gerookt. Hans rookte wel en acht zich schuldig aan haar dood.

Zijn vrouw had nog een wens: vlak voordat ze stierf las ze een bericht dat er een lijk was gevonden van een 60 jaar geleden vermoorde vrouw vlakbij de kazerne waar Hans toen gelegerd was. Mocht hij zich na haar dood vervelen, dan moest hij maar eens uitzoeken wie dat kon zijn. Ofschoon Hans zich liever dood drinkt, doet hij dat na een jaar toch. Dan volgt een merkwaardige zoektocht.

Die queeste is verrukkelijk. Veel gaat via Facebook en Hans komt bij pagina’s terecht die haaks staan op zijn wereld als 80-jarige: ‘Hoi, zoals jullie misschien wel weten, doet Daniek aan synchroonschaatsen bij Kids on Ice. Als teamchaperonne verzinnen we leuke sponsoracties en begeleiden we het team bij nationale en internationale wedstrijden (…)’

Het wordt een confrontatie met de ouderdom, met vriendschappen die geen inhoud meer hebben en met schuldgevoel. Een boek over het leven na de dood.

Aan het eind van dit verhaal, krijgen we de roman op metaniveau en zien we de schrijver die schrijft over het boek Zo tedere schade... Ik las dat als een knipoog naar de moderne literatuur. Zo staan er in dit boek meerdere knipogen.

Bij een goed boek heb je het gevoel dat het alleen voor jou is geschreven. Dat had ik bij deze roman.

Helaas ben ik geen criticus, anders had ik dit boek de hemel in gerecenseerd.

Opeens kreeg ik tijdens het lezen de herinnering dat mijn vader en ik een witte boterham met gecondenseerde melk aten. Ik weet niet eens of gecondenseerde melk nog bestaat (het waren blikjes van Nestlé geloof ik). Zo’n herinnering maakt mij droevig en gelukkig. Net als dat boek.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden