Plus Column

Prima idee: elke dag een rondje om de school rennen

Lorianne van Gelder Beeld Linda Stulic

Twee jongens hangen een beetje verloren voor de deur van hun school. Het is half negen 's ochtends en ze hebben net gehoord dat de Daily ­Mile niet doorgaat.

Volgens de ene jongen, in een zwart jack, is de Daily Mile rennen het hoogtepunt van zijn dag. Ja hij is snel, glundert hij. De andere jongen, in trainingsbroek, kwam vanmorgen voor niets eerder uit zijn bed. Geen Daily Mile, verdorie. En die regen, de reden van de annulering, komt niet eens.

Elke dag rennen duizenden kinderen op basis- en middel­bare scholen in het hele land een rondje om hun school. Niet zomaar een klein rondje, nee ruim anderhalve kilometer.

Het idee van de dagelijkse mijl komt uit Schotland, waar docent Elaine Wyllie iets wilde doen aan de te dikke kinderen bij haar op school. Het initiatief verspreidde zich als een razende door Groot-Brittannië en werd dit jaar door oud-topschaatser ­Erben Wennemars in Nederland geïntroduceerd.

Zo komen kinderen elke dag in beweging, ­komen ze buiten en zijn ze geconcentreerder in de les, zeggen de initiatiefnemers.

De mijl is overigens niet altijd een mijl. Het gaat om een kwartier bewegen en dan fitter in de les zitten. 81 scholen in het land doen mee, waarvan vijf in Amsterdam, volgens de website van The Daily Mile.

Bewegen, prima idee. Je hebt ook al scholen waar kinderen achter hun bureautje op hometrainers zitten, extra gym krijgen of dansend Franse woordjes stampen. Het schijnt fantastisch te werken, je houdt je hersenen fit. En was zitten niet het nieuwe roken? En obesitas volksvijand nummer één?

De mavo waar de Daily Mile door de regen werd afgelast, geeft cijfers aan het rennen van rondjes. Als extra stok achter de deur, zodat geen kind zijn snor drukt. Wie fanatiek meerent, krijgt een tien, wie niet zijn best doet, scoort een onvoldoende.

Een blond meisje van de school, gezond figuur, daar niet van, vond dat dagelijkse rondje niks. Ze sjokte wat voort, recalcitrant als ze was. "En dan kreeg ik dus een vier."

Het was haar stille protest tegen iets opgelegds. Uiteindelijk ontkwam ook zij er niet aan. En ze ontdekte hoe ze het wel dragelijk kon maken. Ze gebruikt het rondje nu om, licht hijgend, bij te praten met vriendinnen. Want dat mag dan weer niet in de les.

Zo is ze niet braaf, en doet ze toch mee. Puberaal subversief, maar wel hartstikke gezond.

Lorianne van Gelder (1984) is verslaggever en onderwijsspecialist bij Het Parool. In haar column schrijft ze over onderwijs en opvoeding. Reageren? lorianne@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden