Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Prijzen stijgen niet, prijzen worden opgedreven

PlusMassih Hutak

Eerst werd mij vaak gevraagd wat gentrificatie is en of het er niet ‘nou eenmaal bijhoort’. Tegenwoordig krijg ik steeds meer de vraag wat we er tegen kunnen doen. Een goede ontwikkeling, want bij veel mensen daalt het besef in dat het ook hen aangaat en dat het anders kan. Dat het anders moet.

Gentrificatie manifesteert zich al decennia over de hele wereld, van New York tot Tokio. Hoe verleidelijk en menselijk het ook is om te proberen het te begrijpen aan de hand van symptomen (hipsters, koffietenten, broedplaatsen), het is belangrijk dat we ons focussen op het systeem (structurele schending van mensenrechten, anti-sociaal woonbeleid en systemische segregatie).

Te veel en te lang stilstaan bij symptomen heeft twee nadelen. 1: dat we cynisch worden en ons machteloos voelen. 2: dat we door het enkel focussen op deze eerste signalen (hipsters, koffietenten, broedplaatsen) van dit wanbeleid een natuurwet maken. Iets dat vermoedelijk overal tegelijkertijd volgens dezelfde bijna organische wetten gebeurt. Dit heet de gentrificatieparadox.

Woorden hebben kracht. Hoe we over dingen praten, bepaalt wat we internaliseren en accepteren als vanzelfsprekend. Letten op onze taal is iets dat wij (oude en nieuwe bewoners) direct en structureel kunnen doen.

Voorbeeld: ik heb op deze plek eerder gepleit voor het degentrificeren van ons taalgebruik. Net zoals we onze taal moeten dekoloniseren. Waar kruisen gentrificatie en kolonialisme elkaar het eerst? Juist, in de taal. ‘Ontdek Noord’ en ‘Goudkust’ zijn koloniale begrippen die schadelijker worden naarmate we ze achteloos blijven gebruiken. Die termen normaliseren bovendien in rap tempo door de alomtegenwoordigheid ervan.

Nog een voorbeeld: ‘prijzen stijgen’. Alsof het een natuurwet is dat huren drastisch verhoogd worden, met alle mensonterende gevolgen tot gevolg. Maar prijzen stijgen niet. Prijzen worden opgedreven. Door bijvoorbeeld projectontwikkelaars, gemeenten en corporaties die gentrificatie maar al te graag framen als ‘verandering’. Terwijl het een actieve daad is die we als zodanig moeten blijven benoemen. Wie zich er kritisch over uit of, moge God het behoeden, zich ertegen verzet – want er staat nogal wat op het spel, zoals fundamentele mensenrechten die structureel worden geschonden – is automatisch ‘tegen verandering’.

Verandering is natuurlijk. Gentrificatie niet. Noem het verdrijving, vernietiging, verplaatsing, verstoting, verwijdering. Of: geweld.

Gentrificatie als systemische segregatie is de norm. Wat critici willen, laat ik voor mezelf spreken, is juist verandering. Dat we beleidsmatig durven afwijken van de kapitalistische norm van onvoorwaardelijke groei ten koste van alles. We moeten af van de vermarkting van publieke voorzieningen. We moeten af van woorden als ‘wooncarrière’. We moeten af van de permanente tijdelijkheid. We moeten bouwen aan fundamentele duurzaamheid. We moeten bouwen aan radicaal inclusieve steden. Zoals aan het begin van de 20ste eeuw, toen de knapste architecten van Nederland gingen bouwen voor de kwetsbaarste bewoners: de Amsterdamse School.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden