Column

Praktisch is de tumor in het hart van de romantiek

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De bivakmuts zit strakker dan de vorige keer dat hij hem droeg. Door de twee gaten in de muts kijkt hij naar de kalkoen die op tafel staat.

Naast de vogel staat een schaal geroosterde aardappels. De aardappels zien er zo glinsterend en vet uit dat ze niet zouden misstaan in de finale van een bodybuildingwedstrijd.

In de hoek van de huiskamer staat een kunstkerstboom en onder deze imitatieboom liggen zes onzorgvuldig ingepakte cadeautjes.

"Waarom hebben jullie in godsnaam een kunstkerstboom?" vraagt de man.

"Waarom worden wij in godsnaam door een wildvreemde man gegijzeld op eerste kerstdag?" antwoordt de moeder van het gezin.

De man houdt zijn pistool in de lucht, duwt zijn wenkbrauwen omhoog en stelt de vraag opnieuw.

"Een echte boom geeft zo'n rommel. Deze boom is gewoon lekker praktisch," zegt de vrouw.

"Praktisch? Praktisch is de kwaadaardige tumor in het hart van de romantiek. Het is de vleesetende bacterie in het standbeen van de verbeeldingskracht."

De man loopt door het huis. In de boekenkast staat een foto van hemzelf. Er staan drie kaarsjes naast zijn foto. Zijn kinderen denken dat hij dood is, omdat zijn ex-vrouw dit elke dag tegen ze zegt. Iets over een ongeluk tijdens het bergbeklimmen. Hoe dan ook, pappa is in de hemel.

Hij gaat aan de eettafel zitten. Zijn dochtertje kijkt naar hem. Ze heeft twee vlechtjes in het haar. De vlechtjes beginnen bij haar oren en eindigen op haar schouders, alsof de dromen in haar hoofd via haar oren willen ontsnappen. En dan die sproetjes rondom haar neus. Het is net confetti, alsof haar neus jarig is.

Dan kijkt hij naar zijn zoon. Er zit te veel gel in zijn haar. Dit geeft de vader een goed gevoel. Zijn zoon is al groot, te groot, maar gelukkig is hij nog klein genoeg om te denken dat het stoer is om te veel gel te gebruiken. Hij heeft de ogen van zijn moeder. Hij heeft de ogen van een vrouwtjesbidsprinkhaan.

"Eet je worteltjes op, Orlando!" schreeuwt de moeder.

"Ik hou niet van worteltjes."

"Ze zijn goed voor je ogen!"

"Dat kan best zo zijn, mamma, maar we leven in een wereld waarin je niet alles moet willen zien," zegt de zoon.

En ik mag jullie niet zien, denkt de vader. Ja, twee keer per maand. Maar dat kon hij niet meer aan. Je kunt je kinderen beter niet meer zien dan dat je ze te weinig ziet. Hij kon simpelweg geen afscheid meer van ze nemen. Het kinderzitje waarmee hij zijn zoon vroeger naar school bracht, was een pijnbank geworden.

Er ligt een mooi stuk kalkoen op zijn bord, maar hij heeft geen honger. Hij is hier om naar zijn kinderen te kijken. Eventjes kijkt hij onder de tafel. Hij ziet dat zijn zoon twee verschillende sokken draagt.

Zijn dochter vraagt aan hem of hij een vriend van de kerstman is. Zijn zoon vraagt aan hem of hij een vriend van zijn vader is.

De man staat op, loopt naar de kast en steekt de drie kaarsjes die naast zijn foto staan aan.

Dan loopt hij huilend de deur uit. Over de ruggen van de kinderen rollen de tranen van de vader.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden