Plus

Poëtischer krijg je het niet in dit leven

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Het is warm dus we willen een ijsje. Fred wil een milkshake maar ze hebben geen melk zegt het meisje en ik wil twee bolletjes met slagroom, maar ze hebben geen slagroom zegt het meisje. We zijn allebei teleurgesteld. We stappen in de auto en verlaten de stad.

Terwijl ik mijn ijsje opeet, vraagt Fred of we kunnen stoppen voor een Slagromerino bij de koffieplek langs de snelweg en hoewel ik as we speak een bolletje mokka en een bolletje dulce de leche aan het eten ben, vind ik dat een erg goed idee.

Bas en Koos nemen een zwarte ijskoffie en vandaag ­heten we Jacq en Armand. Ik laat me de slagroom op de Slagromerino wel smaken maar heb meteen spijt van de rest van de enorme emmer met zoete frappuccino.

We zakken af naar Heerlen voor een show. Gister waren we eerst in Breda en daarna in Andijk en toen ik thuiskwam kon ik niet slapen, waarschijnlijk ­omdat ik de hele dag allemaal koffietjes had gedronken, maar het kan ook geweest zijn omdat het volle maan was.

Halverwege de Slagromerino heb ik zin gekregen in een steenovenpizza en een flesje speciaalbier met zo'n donker oranjige kleur. Ik ­probeer steenovenpizza in Heerlen te googelen, maar Fred wil per se houtovenpizza en we komen er niet uit.

We stoppen bij een wegrestaurant waarvan ik de naam niet ga noemen. Bas zegt dat hij een keer een week lang alleen hier heeft kunnen eten en dat de pizza vreselijk was.

Ik ga in mijn eentje op onderzoek uit. Ik zie zowel een koelafdeling met verschillende soorten flesjes bier als een afdeling waar ze een pizza naar keuze voor je in elkaar kneden en dan afbakken.

Ik knijp met mijn ogen en zie dat het hier een 'stonewood oven' betreft. Poëtischer krijg je het niet in dit leven. Ik bestel een tweetal pizza's en evenveel witbier; specialer wordt het helaas niet vandaag.

Ik verlaat het restaurant met opgeheven hoofd, want het is me ondanks alles gelukt om het voor elkaar te krijgen, de pizza en het bier.

Ik zie de blote voeten van Fred van ver op het dashboard liggen als ik de parkeerplaats weer oploop. Iedereen is verbaasd over hoe het helemaal gelukt is en met een nieuwe sense of purpose ­draaien we weer de snelweg op.

Het is geen hele bijzondere pizza, maar hij is ook niet bijzonder vies en wel warm en lekker zout en vettig. Het witbier is wit en niet oranje, maar zelfs dat smaakt zeer welkom. Het past ook wel bij zondag en Limburg. Denk ik.

Bij aankomst in Heerlen is er nog barbecue en na ­afloop van de show krijgen we van de catering een enorme schaal met bitterballen en van die kleine pittige loempiaatjes omdat ze de musical zo leuk hebben gevonden.

Morgen is het weer maandag en tijd voor veel ­water en geen suiker en andere leuke dingen, maar nu nog even niet. In de auto hangt, als we instappen om terug te rijden, nog altijd de geur van pizza en voldoening.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden