PlusDerk Sauer

Poetin zit met oorlog tussen Azerbeidzjan en Armenië in lastig parket

Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Ik ben dol op Bakoe, de hoofdstad van Azerbeidzjan.

Onze buren in Moskou, Delja en Elsjin, zijn daar opgegroeid en nemen ons vaak mee naar hun geboortestad aan de oevers van de Kaspische zee.

Het is daar heerlijk flaneren over de boulevard met uitzicht op de oude ommuurde binnenstad met daarachter een skyline die aan Dubai doet denken.

Honderd jaar geleden vond hier de eerste grote oliegekte plaats – toen Azerbeidzjan meer olie produceerde dan enig ander land, inclusief Amerika.

De paleizen en residenties van de oliemiljonairs uit die tijd zijn daar nog een tastbaar bewijs van.

De Koninklijke Shell en de Nobels (van de Nobelprijzen) maakten hier fortuin.

Als je een paar kilometer de stad uitrijdt, zie je overal de jaknikkers. En op zee glinsteren de olieplatforms.

Zoals veel Sovjetrepublieken werd Azerbeidzjan na de val van de Sovjet-Unie in 1991 een zelfstandige republiek – met (redelijk) harde hand bestuurd door de familie Alijev.

Corruptie is er spreekwoordelijk en critici verdwijnen achter de tralies.

Met het ineenstorten van de olieprijzen is de glitter er een beetje af. Veel bouwkranen staan stil, de bevolking mort en de radicale islam – eerder vrijwel afwezig in dit gematigde moslimland – is in opmars.

Zoals veel autoritaire leiders zocht de familie Alijev naar een bliksemafleider. Die was snel gevonden in het naburige Nagorno-Karabach.

Dit etnisch Armeense gebied was door Lenin in 1921 aan Azerbeidzjan geschonken, maar riep in de nadagen van Gorbatsjov de onafhankelijkheid uit en sloot zich bij Armenië aan.

Sindsdien zijn er regelmatige geweldsuitbarstingen. Toch hield een wapenstilstand uit 1994 redelijk stand.

Tot vorige week, toen Azerbeidzjan een grootschalige aanval op Karabach inzette. Er zijn inmiddels al honderden doden te betreuren. De Azeri’s – militair superieur aan het arme Armenië – zetten nu door, met steun van Erdogan.

De Turkse leider – op papier nog steeds Navobondgenoot – ruikt zijn kans om zijn invloed uit te breiden. De droom van een islamitisch rijk van de Kaspische Zee tot de Arabische Golf komt zo dichterbij.

Rusland was altijd de power broker (en grootste wapenleverancier) tussen de elkaar bestrijdende partijen. Maar Poetin zit – zoals vaker de laatste tijd – in een lastig parket.

In Armenië is een Westers georiënteerde, democratische gekozen president aan de macht – geen aantrekkelijke partner voor Poetin. En nu Azerbeidzjan steeds meer richting Ankara opschuift is Ruslands invloed in Bakoe tanende. Dus aarzelt Moskou en gaat de oorlog door.

Voor onze vrienden Delja en Elsjin is dat pijnlijk om te zien. Zij kennen Bakoe als een tolerante stad met mensen uit alle windstreken. Hun beste vrienden zijn – hoe kan het bijna anders – een Armeense familie.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist bij Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden