Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Poetin is niets anders dan een terrorist die een heilige oorlog voert en dat maakt hem gevaarlijk

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Al maanden vrees ik de atoomaanval van Rusland. Daarvan gaf ik mijn opvoeding de schuld.

Mijn ouders vertelden dat zij hun bevrijding te danken hadden aan de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

Dit bracht meteen een moreel dilemma in ons huisgezin. “Voor jullie bevrijding zijn tachtigduizend onschuldigen gedood,” zei ik om te pesten.

Later kwam daar nog bij dat die atoombommen in feite onnodig waren. De bombardementen op Tokio (Operation Meetinghouse) hadden meer dan honderdduizend slachtoffers geëist en had de Japanse generale staf al doen besluiten over vrede te onderhandelen.

De gevolgen van de atoombom waren de reden waarom ik pacifist werd en ik kon door niets te zeggen toch mijn ouders treiteren. Een subtiel spel dat pubers altijd goed beheersen.

Schuld is ook een oorlogswond. Ik heb die wond geërfd.

Hoe dan ook: de atoombom is een dubbelzinnig wapen dat door zijn massavernietiging vrede zou moeten garanderen. Maar wat als er aan die vrede wordt geknaagd, zoals Rusland nu doet en dreigt en dreigt en dreigt?

Dreigen hoeft niet als consequentie te hebben dat een handeling stopt. Als de ander niet toegeeft moet je je dreigement uitvoeren. Waarom? Omdat men gezichtsverlies erger vindt dan dood en verderf zaaien. Verlies betekent niet noodzakelijkerwijs dat je ongelijk hebt, maar het toont zich wel zo.

Vladimir Poetin meent dat zijn religieus conservatieve idealen zo sterk zijn dat hij zich het gebruik van het atoomwapen kan permitteren; in zijn ogen is het immers voor het goede doel. Een gedeelte van de aarde vernietigen om zijn Rusland te redden, wordt ook gesanctioneerd door patriarch Kirill, een goede vriend van Poetin met een lijntje naar de god van de Russisch-orthodoxe kerk.

Poetin is dus niets anders dan een terrorist die een heilige oorlog voert. En dat maakt hem gevaarlijk. Hij doet het niet om de ‘hongerigen te voeden, de eenvoudigen van kleed en geest te warmen en te beschermen’, maar om leider te zijn van een machtig rijk dat groot, groter, grootst moet worden.

Nu is de vraag: wat gaan wij doen als die bom wordt gegooid? Is zelfbeheersing – niets doen dus – het beste of moeten we daadkracht tonen, ook offers brengen om verdere vernietiging te voorkomen? Het zijn militair-strategische, maar ook politieke vragen. Wat is het menselijkst – of moeten we dat woord even vergeten?

In het sadistisch universum wordt ons wel erg pijn gedaan.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden