Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Plotsklaps deelt het leven tikken uit

PlusRoos Schlikker

Op metrostations in Parijs hing in de jaren tachtig een reclameposter van Chanel. Daarop twee over elkaar geslagen damesbenen. Een vrouwenhand met perfect gelakte nagels spoot Numero 5 in de knieholte.

Het is een prachtplaat, een internationaal iconisch modebeeld. Maar die benen liepen normaliter gewoon rond in Amsterdam-Noord en waren wiebeliger dan de parfumliefliefhebber kon vermoeden.

Voor mij was het als kind doodgewoon dat mijn moeder modellenwerk deed. Nu vind ik het wonderbaarlijk dat ze het heeft gekund: vrouw van de wereld zijn. Zij die zo haar best moest doen haar overvolle kop te structureren. Zij die zich almaar ontheemd voelde. Tussen de andere moeders op het schoolplein bijvoorbeeld. “Vrouwen op makkelijke schoenen,” zei ze misprijzend. Zelf paradeerde ze op ultrahoge hakken.

Het gewone was voor haar vaak onmogelijk. Speeldates, verjaardagsfeestjes, een negen-tot-vijf-baan, ze kon het niet. Ze raakte de weg al kwijt in haar badkamer; toen de pinpas werd uitgevonden was ze wekenlang in totale staat van paniek, doodsbang de code te vergeten. Uitgerekend deze vrouw vloog naar Frankrijk en toonde de wereld haar benen.

Lang heb ik gedacht dat ze daar knap toneel heeft gespeeld. Maar het is complexer. Want wie zijn we echt? Een opeenstapeling van kwetsbare momenten? Of een lijst succesverhalen? En waarom niet allebei?

Het zal bij mijn leeftijd horen, maar de laatste tijd vallen velen om. Dierbaren die de woorden ‘flink zijn’ in de mond bestorven ligt. Mensen tegen wie ik opkijk, die overal het licht uitdoen en successen aan elkaar rijgen als parels aan een snoer. Maar plotsklaps deelt het leven tikken uit. Het lichaam hapert, een partner loopt weg, kinderen zijn ongelukkig, of het juk van die ene topbaan valt niet meer te torsen. En uiteindelijk gaan ze onderuit. Kleintjes zitten ze op de bank, de glanzende lak over hun prachtige leven vertoont een raar craquelé. Ook mij overkwam het toen ik rouwde. Ik herkende mijn blik niet meer. Sterker: ik zag die van mijn moeder.

Laatst googelde ik op Chanelreclames. Opeens wandelde ze mijn huiskamer in. “Had mijn vrouw maar één zo’n been,” lispelde Godfried Bomans in mijn oor. Haar kuitspieren glansden. Strakgespannen huid, als een python die een muis in zijn geheel had ingeslikt. Zoveel vorm. Stiekem was ze loeisterk.

Wie zijn we echt? Het is een begrijpelijke neiging mensen kwalificaties te geven waar ze nooit vanaf komen. Iemand is stoer, nerveus, trots of mentaal instabiel. Dat we meer kleuren op ons palet hebben, blijft vaak onzichtbaar. Zelfs voor onszelf. Hoge-hakbewoner. Strompelaar die doet alsof. Ze wonen beiden ook in mij. Maar het kostte me jaren voor ik dat begreep.

Ik kijk naar de verstilde fotobenen. De prachtige lichtval, alle schaduw zorgvuldig weggepoetst. Dit was zij. Mijn bipolaire moeder. Kwetsbare kracht. Zeker toen ze dorst toe te geven dat het leven haar zwaar viel. Want ze hield zich staande, op hoge hakken van Chanel. Pas jaren later zei ze dat ze altijd zere voeten had. En dat toegeven is het sterkste wat ze ooit heeft gedaan.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden