Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Plotseling komt er een vrouw schreeuwend om hulp uit een restaurant gerend

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

Op een middag wandel ik door Amsterdam en plotseling komt er een vrouw schreeuwend om hulp uit een restaurant gerend. Haar vader is onwel geworden en ligt bewusteloos op de vloer van het etablissement. Het is direct duidelijk dat dit foute boel is en inderdaad ademt de oudere man niet meer en is er geen hartslag voelbaar. 112 is al gebeld en hulp is onderweg. Ik begin met reanimeren, ik prijs me gelukkig dat ik dit kortgeleden nog verplicht heb geoefend in het ziekenhuis.

Al na drie minuten komen twee politieagenten binnengerend met een automatische hartdefibrillator. De agenten lijken erg jong en zijn zichtbaar doodnerveus, maar ik ben diep onder de indruk hoe precies ze weten wat ze moeten doen. Nog een paar minuten later komen er ook brandweerlieden aangesneld. Zoals te verwachten een stuk assertiever dan de agenten maar ook zij weten exact wat er van ze verwacht wordt.

We zetten de reanimatie voort en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de kwaliteit van onze gezamenlijke basic life support niet veel minder is dan ik in een ziekenhuis zou kunnen leveren. Als nog wat later de ambulance arriveert, wordt het allemaal nog een slag professioneler met het plaatsen van een plastic buisje in de luchtpijp, toediening van adrenaline en uiteindelijk een hartritme waar we de man succesvol uit kunnen klappen met een shock van de defibrillator.

Nadenkend over deze heftige gebeurtenis kan ik niet anders dan supertrots zijn om in een land te wonen waar politie en brandweer zo adequaat opgeleid zijn om cruciale medische hulp te bieden. De aanrijtijden voor politie en brandweer zijn nu eenmaal een stuk korter dan mogelijk is voor een ambulance en door deze hulpverleners te hebben getraind in reanimatie met de benodigde apparatuur worden extreem kostbare minuten, en wellicht levens, gewonnen. Ik herinner me nog de introductie van hart-defibrillatoren in politieauto’s circa 15 jaar geleden door de cardioloog Ru Koster en de enorme weerstand van managers, politici en vakbondsvertegenwoordigers die daarbij aanvankelijk overwonnen moest worden.

In Nederland zijn jaarlijks ongeveer 8000 reanimaties buiten het ziekenhuis. Bij een reanimatie telt elke minuut, want als je binnen zes minuten na een hartstilstand reanimeert met een automatische hart-defibrillator, is de overlevingskans wel 50 tot 70 procent. Maar voor elke minuut dat de defibrillator later kan worden ingezet, daalt de kans op overleving met 10 procent. Gelukkig laten steeds meer mensen zich trainen in reanimatie en alleen al in Amsterdam zijn 4000 mensen aangesloten op een netwerk dat hen alarmeert als er een reanimatie in de buurt moet plaatsvinden. Als onze premier dit soort zaken bedoelt als hij zegt dat Nederland een ‘gaaf’ land is, dan ben ik het volledig met hem eens.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden