Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Pijnlijk, maar logisch dat muziekwinkel Hampe verdwijnt. Alles staat op het internet

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Muziekwinkel Hampe moet weg van het Spui. Ze kunnen het niet bolwerken.

Mijn eerste gitaartje kocht ik daar. Al mijn snaren (hoeveel zouden dat er geweest zijn?) en plectrums schafte ik er aan, net als mijn mondharmonica’s die ik altijd wel ergens liet liggen. Ze hadden de Blues Harp van Hohner maar ook de Marine Band waarmee ik beter kon ‘huilen.’

Er zijn winkels waarvan je gelukkig wordt: boekwinkels en muziekwinkels. Beide heb ik te vaak zien verdwijnen om ertegen te kunnen.

Het gekke is dat ik me schuldig voel dat Hampe straks niet meer op die prachtplek bestaat. Ik had er vaker iets moeten kopen. Maar tot mijn grote verdriet speel ik nauwelijks meer gitaar.

Laatst raakte ik door een toeval in gesprek met een paar rappers. Ik luisterde met aandacht naar hun muziek en tekst. “Wie van jullie speelt welk instrument?” vroeg ik.

“Wij kunnen allemaal muziek spelen.”

En ze vertelden hoe. Met een iPad. Dezelfde die ik heb. Dat was alles. Ze hadden niet van elkaar gitaarles gehad, ze hadden van elkaar geleerd hoe je – ik geloof dat het programma zo heet – Garageband moest gebruiken. (Ze gebruikten een ander programma volgens mij, maar welk ben ik vergeten.)

Ze konden alles, maar dan ook alles uit die iPad halen. Beats vonden ze op internet, bepaalde riffs en licks haalden ze daar ook vandaan. Ze kenden geen muziek, ze zochten het. Gedeeltes van solo’s van Clapton en Hendrix, een kreet van James Brown… Ze konden behendig alles aan elkaar plakken en knopen.

Was het plagiaat? Ach, techniek is niets anders dan een vorm van plagiaat. Jij kunt iets wat ik niet kan en ik ga jou imiteren tot ik het ook kan en dan gebruik ik dat voor mezelf. We staan op schouders en mettertijd wordt er op jouw schouders gestaan.

Ik schaamde me voor mijn domme opmerkingen (“En hoe werkt dat dan?”).

Ze konden op een gegeven moment niet verder met me praten omdat ze afgeleid werden door de mooiste meiden van de stad, zoals het hoort. De saxofoon bezat de klank van de jaren vijftig, de elektrische gitaar was die van mijn generatie en hiphop en rap, hoewel die al lang bestaan, behoren tot de sound van de jeugd van nu.

Alles wat Hampe te koop had, staat op internet. Logisch dat zo’n winkel verdwijnt.

Logisch, maar – au! – wat verdrietig.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden